Witold Gombrowicz

Jakże [...] uciekać od czegoś, czym się jest, gdzie znaleźć punkt oparcia, podstawę oporu? Forma nasza przenika nas, więzi od wewnątrz równie, jak od zewnątrz.

[...] do ucieczki potrzebna jest wola ucieczki [...].

Ach, stworzyć formę własną! Przerzucić się na zewnątrz! Wyrazić się! Niech kształt mój rodzi się ze mnie, niech nie będzie zrobiony mi!

Jeśli kto kocha tylko piękno i czystość, to kocha zaledwie połowę istoty.

[...] całe morze sądów, z których każdy określa cię w drugim człowieku i stwarza cię w jego duszy. Jak gdybyś się rodził w tysiącu przyciasnych dusz!

[...] człowiek jest najgłębiej uzależniony od swego odbicia w duszy drugiego człowieka, chociażby ta dusza była kretyniczna.

Za poważny może miałem stosunek do powagi, zanadto przeceniłem dorosłość dorosłych.

Bez lokaja nie pojmiesz dziedzica.

Normalność jest linoskoczkiem nad otchłanią anormalności. Ileż utajonego szału zawiera zwykły porządek [...].

[...] kobieta zawsze przyjmie, że się ją kocha.

O, bezczelność tych kobieciątek, tak łasych na miłość, tak pochopnych do owego zgrania miłosnego, tak skorych do tego, by stać się przedmiotem zachwytu...

[...] przed człowiekiem schronić się można jedynie w objęcia innego człowieka.