Victor Hugo

Człowiek w obliczu nocy czuje się niepełny w swoim człowieczeństwie. Widzi ciemność i odczuwa swą ułomność.

Myśl jest pracą umysłu, marzenie jest jego rozkoszą. Kto myśl zastępuje marzeniem, ten nie odróżnia pożywienia od trucizny.

Jej istnienie jest faktem, jej nieistnienie powinno być prawem.

Nie wydaje się nam zresztą, aby nowy papież błaznów zdawał sobie jasno sprawę z uczuć, które wzbudzał i których doznawał. Duch, zamieszkujący w tym nieudanym ciele, musiał być z konieczności też ułomny i głuchy. I to, co Quasimodo odczuwał w tej chwili, było dlań niejasne, niewyraźne, nieokreślone. Tylko radość przebijała przez to wszystko, a górowała nad nią próżność. Ta posępna i nieszczęsna twarz promieniała.

Śmiech jak słońce spędza zimę z twarzy ludzkiej.

Miejsca schronienia otaczano tak wielką czcią, że jak głosi podanie, moc ich niekiedy rozciągała się także na zwierzęta. Aymoin opowiada, że gdy jeleń, na którego polował Dagobert, zapędził się do grobowca św. Dionizego, nagonka szczekając stanęła jak wryta.

Nikt nie śledzi tak bacznie postępowania innych ludzi jak ten, komu nic do tego.

Melancholia to szczęście bycia smutnym.

Żałobne suknie spierają się i blakną – ale serce czernieje na zawsze.

To przecie koniec świata!

Wyglądał jak potrzaskany i źle złożony olbrzym

Winny jest nie ten co grzeszy, lecz ten, co szerzy ciemnotę.