Victor Hugo

Człowiek w obliczu nocy czuje się niepełny w swoim człowieczeństwie. Widzi ciemność i odczuwa swą ułomność.

Myśl jest pracą umysłu, marzenie jest jego rozkoszą. Kto myśl zastępuje marzeniem, ten nie odróżnia pożywienia od trucizny.

Śmiech jak słońce spędza zimę z twarzy ludzkiej.

Nikt nie śledzi tak bacznie postępowania innych ludzi jak ten, komu nic do tego.

Melancholia to szczęście bycia smutnym.

Żałobne suknie spierają się i blakną – ale serce czernieje na zawsze.

Winny jest nie ten co grzeszy, lecz ten, co szerzy ciemnotę.

Najbardziej obciążają człowieka książki, których nie czyta.

Serce kapitana Febusa, jak ówczesna fizyka, nie uznawało próżni.

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca, dalej się zieleni.

Mistrzu Jakubie, królowie mniej są okrutni po winie niż po rumianku.

Oto jest życie! Najczęściej nasi najlepsi przyjaciele są sprawcami naszego upadku.