Terry Pratchett

Zawsze udawaj głupiego.

Rzeczy po prostu się zdarzają. A co tam...

– Proszę powiedzieć, sierżancie, czy ma pan zamiłowania akwanautyczne?

Colon zasalutował.

– Nie, sir! Jestem szczęśliwie żonaty, sir!

– Chodziło mi o to, czy orał pan kiedyś morskie fale?

Colon rzucił mu chytre spojrzenie.

– Nie złapie mnie pan na taki numer, sir – rzekł. – Wszyscy wiedzą, że konie by potonęły.

Leonard umilkł na chwilę i przestroił swój mózg na Radio Colon.

– Czy w przeszłości pływał pan po morzu, w łodzi lub na statku, kiedykolwiek?

– Ja, sir? Nie, sir. To przez ten widok fal, które wznoszą się i opadają, sir.

– Doprawdy? Na szczęście to akurat nie będzie żadnym problemem.

Naturą ludu jest, by sprzeciwiać się swoim przywódcom, kiedy przestaje im sprzyjać szczęście.

Prawdziwa głupota za każdym razem pokona sztuczną inteligencję.

[Magowie] Uśmiechali się do siebie z zakłopotaniem, jak ludzie, którzy wiedzą, że właśnie byli członkami zespołu synchronicznego robienia z siebie durniów.

Zawsze dobrze jest stawać wobec nieprzyjaciela gotowego zginąć za swój kraj. To znaczy, że i my, i on mamy dokładnie te same cele.

Normalność jest tym, czym się ją czyni.

Prawdziwy glina nie ustawiał się w tyralierę z masą innych glin i nie rzucał się na ludzi. Glina krył się w cieniu i czekał na właściwy moment. Szczerze mówiąc, ów moment nadchodził, kiedy przestępca już popełnił przestępstwo i dźwiga łup.

Zawsze bierz pod uwagę fakt, że możesz się mylić.

Tu straż! Otwórzcie drzwi! W przeciwnym razie Detrytus je otworzy. A kiedy on otwiera drzwi, to już zostają otwarte. Rozumiecie, co mam na myśli?

Nie, nie, nie – orzekł Albert [do Śmierci]. – Trzeba w to włożyć trochę życia, panie, bez urazy. To ma być porządny, rubaszny śmiech. Musi… Musi brzmieć tak, jakbyś sikał brandy i srał puddingiem, wybacz mój klatchiański, panie.