Cytaty o starości

[...] miał twarz starca, jaką ludzie, którzy przekroczą pewien wiek, potrafią mieć przez kilka sekund, jakby coś się omsknęło, jakby właśnie zmieniali się w pył.

To już koniec [...] albo jeszcze gorzej: początek długiej drogi do końca. Można tak to nazwać: zmierzch żywota.

Ze starością przychodzi spokój: nie ma musu, nie trzeba więcej odwiedzać domów schadzek.

Tajemnica, jak dożyć późnej starości, jest taka, że trzeba się szybko zestarzeć.

Szkoda, że nie jestem już w wieku, by iść w konkury. Pragnienia zostają, możliwości przemijają.

[...] zaczynam się powoli starzeć [...]. Rzecz w tym, że człowiek nie czuje tego w środku, za to po człowieku wszyscy to widzą.

[...] człowiek starzeje się bardziej i gorzej na portretach niż w rzeczywistości.

[...] pierwszym symptomem starości w przypadku mężczyzny jest upodabnianie się od pewnego momentu do własnego ojca.

Przybywanie lat nie martwiło mnie, przybywanie dolegliwości owszem.

Myślałem, że gdy będę stary, stanę się mądrzejszy. Widzi pan, rozczarowałem się. Jedyne, czego mam więcej teraz, gdy skończyłem siedemdziesiąt lat, to świadomość braku pewności.

Im więcej dostrzegam elementów tej mozaiki, jaką jest człowiek, jego ciało i dusza, jeżeli istnieje dusza, tym mniej one do siebie pasują. Na starość zaczynam przeczuwać w tym wszystkim chaos...

[...] nikt nie nauczył nas się starzeć, nie wiem, jak to jest. Gdy jesteśmy młodzi, wydaje nam się, że ta choroba dotyka zawsze tylko innych.