Dolina Białej Wody. Wydanie II

Metafizyczna głębia staje się przestrzenią złudy, czystym syndromem Doliny Kobylańskiej. Mianowicie, po włojeniu wszystkich naprawdę logicznych problemów robi się warianty, wreszcie pojedyncze nowe przechwyty. Później maluje się ograniczniki i komponuje ruchy w określone ciągi, przy czym każdy z takich ciągów otrzymuje dumną nazwę, a juści, jako nowa droga. Przestrzeń jaka jest odkrywana przy tego rodzajach zabiegach wydaje się być rzeczywiście nieskończona „do wewnątrz”. Odnoszę wrażenie, że w podobną pułapkę wpadła niestety także współczesna metafizyka.

Nigdy nie straciłem z oczu swojego głównego celu jakim było zbudowanie takiej metody dialektycznej (w sensie erystyki), aby każdy wymierzony we mnie cios tonął w marmoladzie, tracił swoją siłę w pokładach miękkiego filozoficznego szamba.

(...) ważniejsze są idee i projekty niż dzieła zrealizowane. Pomyślane, a niewykonane ma w sobie magię tajemnicy, „co by było gdyby”.

Wspinamy się w gruncie rzeczy dla sławy. Niech nikt nie próbuje w tym momencie zaprzeczać, odsłoni tylko swoją hipokryzję

(...) metoda budowania potiomkinowskich wiosek nie jest bynajmniej taka głupia. W ostatecznym „historycznym” rozrachunku indukuje ona wielkość, której złudy są widoczne tylko dla ludzi wysoko stojących intelektualnie, a iluż takich liczy dana społeczność?