Cytaty

  1. – Słusznie mówią, że serce jest to wolentarz, któren pod jakim chce znakiem służyć, pod takim służy.

  2. Wierzcie rycerze,

    Na nic pancerze,

    Na nic się tarcze zdały!

    Przez stal, żelazo

    W cerce się wrażą

    Kupida ostre strzały!

    (…)

    Lecz gdy pawęża

    Hardego męża

    Przed grotem nie obroni –

    Mdła białogłowa

    Jakże się schowa

    I gdzie się biedna schroni?

  3. Kochanie to niedola ciężka, bo przez nie człek wolny niewolnikiem się staje. Równie jak ptak, z łuku ustrzelon, spada pod nogi myśliwca, tak i człek, miłością porażon, nie ma już mocy odlecieć od nóg kochanych.

  4. Kochanie jak i śmierć nikogo nie minie.

  5. Nie wiedział nieszczęsny pan Michał, że jest prawo większe i starsze od wszelkich ludzkich, n mocy którego serce za miłością tylko iść musi i idzie, a kótre kochać przestaje, to już tym samym najgłębszego wiarołomstwa się dopuszcza, choć często tak niewinnie, jak niewinnie gaśnie lampa, w której się olej wypalił.

  6. Nie blednieje, nie zgrzyta zębami, nie gryzie pięści z bólu i nie szarpie sobie duszy ten, kto wcale nie kocha…

  7. Takoby mi bez Danuśki na świecie było, jako psu na powrozie, albo jak niedźwiedziowi w dole. Ni radości nijakiej, ni uciechy. Nic, jedno frasunek i wzdychanie.

  8. Nie może być nic bardziej gnębiącego dla człowieka, który prawdziwie kocha, jak to poczucie, że przynosi zło i szkodzi istocie kochanej.

    s. 74

  9. Każda walka nuży, a cóż dopiero walka o osobę ukochaną...

    s. 157

  10. Rozumiem, że miłość, która chce być tylko duchem, zostanie tylko cieniem; ale ogołocona zupełnie z ducha, staje się tylko upodleniem.

    s. 167

  11. Miłość źle sobie ludzie wyobrażają z zawiązanemi oczami. Przeciwnie: nic, żaden najdrobniejszy szczegół nie uchodzi jej wzroku; ona wszystko w istocie ukochanej widzi, wszystko zauważy — tylko wszystko stapia swym płomieniem w jedno wielkie i proste: kocham!

    s. 110

  12. Zakochane serce mężczyzny umie podsycać swoje uczucie nawet tem, co wypada na niekorzyść kobiety kochanej.

    s. 142