Stephen King

Nie potrzebował psychiatry, żeby stwierdzić, iż pisanie miało swoją autoerotyczną stronę – zamiast walić konia, walisz w maszynę do pisania, przy czym jedno i drugie polega na szybkości i sprawności dłoni oraz szczerym zaangażowaniu w sztuce samozaspokojenia.

Człowiek, który nie potrafi się podzielić używką, powinien z niej zrezygnować.

Czas to złodziej, a jedną z pierwszych rzeczy, które ci odbiera, to poczucie humoru.

Pisanie może być jak masturbacja, ale uchowaj Boże, gdyby miało się zmienić w akt autokanibalizmu.

Niech zło poczeka na dzień swojej klęski.

(...) jeżeli przez całe życie zakładasz, że musi ci się przytrafić tylko to co najgorsze, to przecież może się zdarzyć, że się czasem pomylisz.

Odważny człowiek potrafi myśleć.

Tchórz – nie.

Mężczyźni oświadczają się przy księżycu, kobiety składają pozwy do sądu.

Myśl jest jak wirus przeziębienia: wcześniej czy później zawsze kogoś dopadnie.

Bo to, co widziane, nie zostanie odwidziane, a co znane, nie zostanie odeznane.

Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić, i szczęścia, aby mi się jedno z drugim nie popieprzyło.

Bo pisarze pamiętają wszystko (...). Zwłaszcza bolesne przeżycia. Rozbierz pisarza do naga, wskaż palcem na jego blizny, a on zaserwuje ci opowiastkę o najdrobniejszej z tych blizn. O tych większych napisze sporych rozmiarów powieść. Nie wymiga się amnezją. Dobrze jest mieć odrobinę talentu, jeżeli chcesz być pisarzem, ale tak naprawdę to tym, czego potrzebujesz, jest zdolność przypominania sobie okoliczności, w jakich nabawiłeś się każdej z tych blizn.