Pod kopułą

Słowa nie kamienie, nigdy mnie nie zranią.

Bóg okazał się bandą małych łobuzów grających na międzygwiezdnym Xboksie.

Wcześniej czy później… krew zawsze tryska na ścianę.

Litość to nie miłość (…), ale kiedy jest się dzieckiem, podarowanie ubrania nagiemu to musi być krok we właściwym kierunku.

Wtedy już za późno było na odwrót. Może jednak by się zastanowił (w końcu, na swój sposób, był człowiekiem myślącym) nad podobieństwem morderstwa i chipsów ziemniaczanych: szalenie trudno jest poprzestać na jednym.

Nadzieja to najgorsze skurwysyństwo jakie wylazło z puszki Pandory.

Miasto nie jest wielkie, wszyscy gramy razem.

Myśl jest jak wirus przeziębienia: wcześniej czy później zawsze kogoś dopadnie.