Paulo Coelho

Tak to bywa, że kiedy jesteśmy czymś pochłonięci, wszystko wokół nas zaczyna nam o tym przypominać (mistycy mówią w takim przypadku o „znakach”, sceptycy o „zbiegu okoliczności”, psycholodzy o „zogniskowaniu uwagi”, a historycy nie nazwali dotąd tego zjawiska).

Szczęście jednego człowieka nie oznacza smutku drugiego.

Miłość zmienia, miłość uzdrawia. Czasem jednak tworzy śmiertelne zasadzki i niszczy osobę, która postanowiła się poświęcić. Cóż to za skomplikowane uczucie, które tak naprawdę jest jedynym powodem, dla którego żyjemy, walczymy, staramy się być lepsi?

– Kiedy możemy zauważyć moment, gdy kończy się noc a zaczyna dzień? (…)

– Kiedy podchodzi do nas obcy człowiek, a my bierzemy go za naszego przyjaciela i znikają spory – to jest chwila, gdy kończy się noc, a zaczyna dzień.

Nikt, nawet najmądrzejszy człowiek, nie zdoła podtrzymać żaru i wewnętrznego ognia, jeśli znajdzie się z dala od bliźnich.

Trzeba umieć walczyć o swoje marzenia, ale trzeba też wiedzieć, które drogi są nie do przebycia i zachować siły na przejście innymi ścieżkami.

Miłość nie jest pragnieniem ani wiedzą, ani uwielbieniem. Jest wyzwaniem, ogniem niewidzialnym.

Wolność, o którą tak ciężko walczył, okazała się więzieniem.

Nawet najmocniej rozpalony żar szybko gaśnie, gdy jest z dala od ognia.

Nie zostaniemy osądzeni za popełnione zło, lecz za dobro, którego nie uczyniliśmy.

Wszyscy czerpiemy z tego samego źródła, zwanego „Duszą Świata”. Choć staramy się na wszelkie sposoby zachować indywidualność, pewna część naszej pamięci – podświadomość zbiorowa – jest wspólna nam wszystkim. Wszyscy szukamy ideału piękna, tańca, muzyki, boskości.

Każdy z nas ma władzę, gdy jest całkowicie przekonany o słuszności tego, co robi.