Paulo Coelho

Jeżeli pewnego dnia zadzwoni do nas nieznajomy mężczyzna, chwilę porozmawia, bez żadnych podtekstów i nie mówiąc niczego wyjątkowego, ale poświęci nam odrobinę uwagi, jaką rzadko kto nam poświęca, to jeszcze tej samej nocy będziemy gotowe pójść z nim do łóżka z miłości. Taka już nasza natura i nie ma w tym nic złego. Serce kobiety z łatwością otwiera się na miłość.

Wszystko, co na tej ziemi dzieje się intensywnie, znajdzie swój odpowiednik w wymiarze niewidzialnym.

Czym ostatecznie jest szczęście?

Miłością, odpowiedzią. Jednak miłość nie daje i nigdy nie dawała szczęścia. Wręcz przeciwnie, zawsze jest niepokojem, polem bitwy, ciągiem bezsennych nocy, podczas których zadajemy sobie mnóstwo pytań, dręczą nas wątpliwości. Na prawdziwą miłość składa się ekstaza i udręka.

Nie wiem, skąd u ludzi ta potrzeba wciskania wszędzie regulaminów.

Usta zamykają się wtedy, gdy mają do powiedzenia coś ważnego.

Kiedy człowiek okazał pychę, Bóg nie dopuścił do ukończenia wieży Babel i pomieszał ludziom języki. Jednak w swej nieskończonej dobroci stworzył także pewien rodzaj ludzi, którzy odbudowują zniszczone mosty, czyniąc możliwym rozmowę i szerzenie myśli. Mężczyźni (i kobiety), których nazwisk nie staramy się nawet zapamiętać, gdy otwieramy książkę obcego autora: tłumacze.

W życiu często bywamy poniewierani, deptani, upokarzani i obrażani, a mimo to wciąż jesteśmy tyle samo warci.

(…) o wiele gorsza od głodu, pragnienia, braku pracy, nieszczęśliwej miłości, poczucia klęski – gorsza od tego wszystkiego – jest świadomość, że nikogo, absolutnie nikogo nie obchodzi nasz los.

Nawet gdy przyjaciel działa wbrew tobie, wciąż jest twoim przyjacielem.

Nie robiąc nic, robię najważniejszą rzecz na świecie: słucham tego, co miałem sobie do powiedzenia.

Ludzie, którzy wstępują na ścieżkę duchowych poszukiwań, nie myślą: chcą rezultatów. Chcą poczuć w sobie siłę, wyróżnić się z tłumu.

To, co dziś jest rzeczywistością, wczoraj było nierealnym marzeniem.