Paulo Coelho

Być może, pojedynek między Dobrem i Złem nie ustaje ani na chwilę w ludzkich sercach: tym polu bitwy wszystkich aniołów i demonów. Będą walczyć przez tysiąclecia o każdy skrawek terytorium, aż w końcu jednej z tych sił uda się drugą unicestwić.

Istnieją dwa rodzaje głupców – tacy, których łatwo zastraszyć i przestają działać, i tacy, którzy sądzą, że zdołają czegoś dokonać, gdy zastraszą innych.

Na próżno próbujesz odkryć, dlaczego istnieję – szeptał demon. – Chcesz wyjaśnienia? Po prostu jestem jedynym sposobem, jaki Bóg odkrył, by ukarać samego siebie za to, że w chwili nieuwagi zdecydował się stworzyć wszechświat.

Historia jednego człowieka jest historią całej ludzkości.

Chińczycy, jako jedyni, wyjaśniają w sposób przekonujący rodowód demonów: są złe, bo doświadczyły zła na własnej skórze, i teraz pragną zaszczepić je innym w cyklu wiecznej zemsty.

Moje życie byłoby znośniejsze, gdybym to ja miał rację, a świat okazał się zły. Cierpieć będę nadal tak samo, bo to nie ukoi mojego cierpienia, jednak jeśli cierpią wszyscy, ból jest łatwiejszy do zniesienia. Natomiast jeśli tylko niektórzy są skazani na wielkie tragedie, to w dziele stworzenia tkwi ogromny błąd.

Ja nie wiem, czy Bóg jest sprawiedliwy czy nie. W każdym razie nie traktował mnie łaskawie, a ja nic ni mogłam na to poradzić. Poczucie bezsilności zniszczyło mi duszę. Nie udaje mi się być tak dobrą, jak bym chciała, ani tak złą, jak moim zdaniem być powinnam.

W każdej z tych osób na cudownej plaży, o przepięknym zachodzie słońca, mieszkał strach. Strach przed samotnością; strach przed ciemnością, która zapełnia wyobraźnię demonami; strach przed zrobieniem czegokolwiek, co wykracza poza ramy dobrego wychowania; strach przed Boskim sądem; strach przed ludzką oceną; strach przed sprawiedliwością, która nieubłaganie wytyka najmniejszy błąd; strach przed ryzykiem i przegraną; strach przed powodzeniem i ludzką zawiścią; strach przed miłością i odrzuceniem; strach przed prośbą o podwyżkę, przed przyjęciem zaproszenia, przed podróżą w nieznane, przed zmianami, przed starością, przed śmiercią; strach, że ktoś wytknie nam wady, że nikt nie doceni naszych zalet; strach, że nikt nas nie zauważy mimo naszych wad i zalet… Strach, strach, strach! Życie to dyktatura obezwładniającego strachu, cień gilotyny (…). Wszyscy są przerażeni, nie jesteś sam.

Jedna sekunda wydaje się niczym, ale w chwili śmierci czas płynie inaczej.

Aby zapanować nad człowiekiem, trzeba sprawić, by zaczął się bać.

Od kiedy to można wierzyć obietnicom polityków?

Kto sprzedaje swój towar poniżej ceny, robi tak, bo rozpaczliwie potrzebuje pieniędzy. Kto wykorzystuje tę sytuację, okazuje głęboką pogardę dla pracy człowieka, który w pocie czoła tę rzecz wyprodukował.