Ostatnio dodane

Buldog, zwierzę zadziwiająco bezstronne, ruszył do boju w myśl zasady: co po drodze to nieprzyjaciel, i nie przepuścił nawet dozorcy.

W Madrycie znów jestem, nie wierzę oczom,

Błonie snadź inne, niż znałem za młodu;

Tylu po kwiatkach stąpa tu ochoczo,

Choć winni je raczej gryźć już od spodu.

Czego oczy nie widzą – to nie może wywołać rozstroju żołądka.

A jak dbam o swą pracę! Ba, niektóre prace, które leżą u mnie, są w moim posiadaniu od wielu, wielu lat, i nie znajdziesz na nich nawet śladu palca. Jestem niezmiernie dumny ze swej pracy. Co jakiś czas wyjmuję wszystko z szafy i otrzepuję z kurzu. Nikt lepiej niż ja nie konserwuje swej pracy.

Dziewczyny, które szybko rosną, mają smutne oczy.

Jeśli cokolwiek na wojnie może się nie udać, nie uda się.

Graffiti jest najuczciwszym dziełem sztuki, bo ten kto je tworzy, nie odnosi z niego korzyści.

Wszyscy zabici reporterzy zostawiają w hotelach niezapłacone rachunki, brudne koszule w szafie, mapę przypiętą pinezkami do ściany i butelkę whisky na nocnej szafce.

Dlaczego nikt nie mówi, że wandalami są partie polityczne zalepiające wszystkie ściany swoimi śmieciami na wiele dni przed wyborami?

Emerytowany reporter jest jak stary marynarz, całe dni stoi w oknie i wspomina.

Skuteczność polega na tym, żeby przeciwnik więcej niż zabitych miał ciężko rannych i okaleczonych: ich ewakuacja z pola walki, leczenie i pobyt w szpitalu wymagają wiele wysiłku, komplikują logistykę wroga, rozbijają mu organizację i obniżają morale. Teraz już się nie zabija wroga. Teraz lepiej przysporzyć mu wielu beznogich, bezrękich i sparaliżowanych i niech sobie z nimi radzi, jak potrafi.

Każdy człek poczciwy może wybrać, gdzie i jak umrze, ale nikt wspomnień wybrać nie zdoła.