Ostatnio dodane

Trzeźwo myślących ludzi, nigdy nie rozpiera duma z własnych talentów.

Nigdy naprawdę nie wiemy, co się dzieje z ludźmi. Co się dzieje w domach za zamkniętymi drzwiami, jakie tajemnice..

Dwa narodowe narkotyki: telewizja i sport. Jak dla młodych marihuana i heroina. Sport już dawno przestał być ćwiczeniem ciała i stał się widowiskowym interesem. Stutysięczne tłumy narkotyzują się tu – podobnie jak w innych krajach – na trybunach stadionów. Byle nie myśleć, byle niczego sobie nie uświadamiać. I „być poinformowanym” bez wysiłku wypracowania własnego sądu. To im wystarcza, to oszałamia. Ale – czasami – wracają do przytomności i buntują się.

Jem i ja uważaliśmy, że do pani Maudie można mieć zaufanie. Nigdy na nas nie skarżyła, nie drażniła się z nami i zupełnie nie interesowała się naszym życiem prywatnym. Była naszą przyjaciółką.

Gdy człowiek uważnie przejrzy dziennik, ma wrażenie, że życie wszędzie na świecie jest serią niezasłużonych nieszczęść… To, co dzieje się poza tym, jest tak podrzędne, że w codziennych gazetach nie zasługuje na wzmiankę. Nigdy na przykład nie przeczytałem, że Mária X., bezgranicznie szczęśliwa szła na targ, śpiewając, albo że pułkownik Z. był w doskonałym nastroju przez cały dzień. Jakby to w ogóle nie było ważne. To, o czy warto mówić, to kurek od gazu, tramwaj, siekiera, ogień, woda, spustoszenie. To, że cierpimy. Że cierpimy niewinnie. Pouczająca to rzecz od czasu do czasu poczytać sobie wiadomości dnia. Uspokoiłem się, gdy pomyślałem, że przecież coś mnie łączy z ludźmi, z każdym człowiekiem, bo wszyscy cierpią, bo ja też cierpię.

Nigdy naprawdę nie zrozumie się człowieka, dopóki nie spojrzy się na sprawy z jego punktu widzenia, dopóki nie wejdzie się w jego skórę, nie pochodzi się w jego skórze po świecie.

Nigdy, nigdy, nigdy w czasie krzyżowego ognia pytań nie zadawaj świadkowi pytania, na które nie znasz odpowiedzi.

Nie, Jem. Myślę, że jest tylko jeden rodzaj ludzi. Ludzie.

Ludzie na ogół widzą to, co chcą zobaczyć, słyszą to, co chcą usłyszeć.

A jednak równowaga uczuć w naszym związku została zachwiana, tylko odrobinę, ale w miłości tak to już jest – nawet drobna różnica jest od razu widoczna, a to przez drobne, lecz zauważalne zmiany w zachowaniu.

Nie mogłam zrozumieć, dlaczego nagle tak mi się odmieniło – ale może po prostu dorosłam, a poza tym znalazłam się pośród milionów ludzi, wliczając w to Margot, z których każdy miał określone cele w życiu oraz kogoś do kochania.

Ale może właśnie do tego wszystko się sprowadza. Do miłości, która nie jest falą namiętności, lecz decyzją, by poświęcić się czemuś, komuś, niezależnie od tego, jakie przeszkody stoją nam na drodze. I może podejmowanie tej decyzji wciąż, dzień po dniu, rok po roku, mówi więcej o miłości, niż gdyby w ogóle nie było trzeba stawać przed takim wyborem.