Emily Giffin

Nic, co jest wartościowe, nie jest łatwe

Jakaś część mnie obawia się, że wirtualna przestrzeń przypomina przedwczesny seks, po którym trzeba się rano obudzić i spojrzeć facetowi w twarz – na trzeźwo i bez makijażu.

Szczęście ma człowiek, który kupuje bilet na loterii razem z butelką czekoladowego napoju i wygrywa mnóstwo kasy. Moje życie nie ma nic wspólnego z takim szczęściem – wszystko kręci się wokół ciężkiej pracy, ciągłego brnięcia pod górę.

Potem pyta, czy może mnie pocałować. Zazwyczaj nie lubię tego pytania. Po prostu całuj – zawsze myślę.

Nauczyłam się jednak, że sami tworzymy własne szczęście i że sięgnięcie po coś, czego pragniemy, oznacza również utratę czegoś innego. A kiedy gra toczy się o wysoką stawkę, strata może być bardzo dotkliwa.

Nie można zmierzyć miłości, a jeśli próbujesz to zrobić, w końcu skupiasz się na wprowadzających w błąd czynnikach. Na rzeczach, które tak naprawdę bardziej wiążą się z osobowością – na tym, że niektórzy ludzie są po prostu bardziej ekspresywni, uczuciowi lub potrzebujący w związku.

Miłość nigdy nie stanowi prostego równania. Ktoś zawsze kocha bardziej.

Nie lubię początków i końców. Wolałabym wiecznie dryfować gdzieś pośrodku. Najgorsze w tym konkretnym końcu i początku jest to, że po raz pierwszy w życiu nie mam pojęcia dokąd zmierzam.

Jako mała dziewczynka liczyłam w myślach do trzech i zaczynałam wszystko od nowa. (…) liczyłam: Raz. Dwa. Trzy. Start. I zaczynałam wszystko od nowa.

Ale jak mogłaś go kochać? Był mężem innej kobiety. Miał dzieci. Był dla ciebie emocjonalnie niedostępny. Był oszustem. Tak naprawdę nigdy, nawet w najbardziej romantycznej chwili, nie byliście razem. Więc w rzeczywistości niczego nie straciłaś.

Przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść, lecz obojętność.

Nagle moja szklanka jest nie tylko w połowie pełna, lecz nawet wypełniona po brzegi.