Ostatnio dodane

Wierz mi, najdroższa, nie warto wszczynać kłótni. Ty przecież masz rację, jak zawsze masz rację. Nim zdążymy się pokłócić, ty już wygrałaś.

Ktoś – może to kolektyw – ma wolę,

na którą nikt nie zważa.

A ci, co się go boją, karmią go strachem.

Między jednym a drugim głodem historia idzie w zapomnienie.

Wszelkiego ludzkiego działania jako „siana, pyłu, popiołu i wiatru” odrzucać i na zatracenie skazywać nie można. Ostatecznie rzeczy pożyteczne też się zdarzają. Często pod gruzami spoczywa, co trwałość zachowuje. Z małego ziarenka bujna roślina wyrasta. Nawet w staraniach daremnych odwaga człowieka zacnego widomą pozostaje. Nic na zawsze nie ginie. Jego o potrzebie działania przekonał szwedzki kanclerz Oxenstierna.

Ogień to nie tylko ciepło i gorąca strawa. W ogniu migoczą wizje. Ogień oczyszcza. Z ognia ulatuje zapalna iskra. Ogień to idea i przyszłość.

Zdrajcy mają specyficzny wdzięk. To nawet pochlebiało, zwłaszcza że (…) dopuszczając się zdrady zawsze mówili z respektem „w końcu zdradza się tylko to, co się kocha”.

Niech kobiety z większym przejęciem zajmą się religią. Kuchnia daje wystarczającą władzę.

Masy jako siła są ślepe. Musi je porwać do porządku kierownicza wola. Wola ludu zawsze chce tylko paru fenigów więcej i przy okazji darmowego piwa.

Niech sobie mężczyźni rżną się jak popadnie; jednakże my, kobiety, nie powinnyśmy zadowalać się byle mężczyzną, jaki znajdzie się pod ręką.

Koszty sukcesji. Historię trzeba spłacać.

Dałem wam wiedzę i władzę, ale wy dążyliście tylko do wojen i nieszczęść. Została wam powierzona natura, wobec czego wyście wyssali z niej soki, zanieczyścili ją, zmienili nie do poznania i zniszczyli. Przy całej obfitości, jaką wam udostępniłem, nie potraficie nakarmić świata. Głód się potęguje. Wasza era wybrzmiewa zgrzytliwie. Krótko rzecz ujmując: mężczyzna jest u kresu. Takim mnóstwem perfekcyjnego marnotrawstwa nie sposób zarządzać. Czy to w kapitalizmie, czy w komunizmie: wszędzie mądrzy się szaleństwo. Ja tego nie chciałem. Wam już nie można doradzać. Sprawa męska załatwia się sama. Przepadło, mój synu. Trzeba zejść ze sceny. Zrób to przyzwoicie.

Ale jakże mamy żyć bez wybiegów. Ty też jesteś wybiegiem.