Ostatnio dodane

Teraz czas, świat młodzieńca zapałem przemierzyć, I rozwiązać pytanie: żyć? alboli nie żyć?

Duszo! niechaj ci włosy na czole rozgarnę! Weź mię w twoje ramiona, rozkoszą odkwitnę. Patrz na mnie! Twoje oczy jasne, skrzące, czarne, Białka oczu jak perły śnieżystobłękitne. Gdy rzucasz wzrok omdlony, padam, słabnę, mdleję; Tak na przesłodkiej róży mrą złote motyle; A gdy spojrzysz iskrami twych oczu – szaleję! I ożywam na całą pocałunku chwilę.

Idę wśród ludzi jak przez las jesienny…

Starzec, jak skowronek,

Zastygły pod wspomnień bryłą (…),

Poeta – rycerz – starzec – nic (…).

O, gdyby tak się wedrzeć na umysłów górę,

Gdyby stanąć na ludzkich myśli piramidzie

I przebić czołem przesądów chmurę,

I być najwyższą myślą wcieloną...

O! ci młodzi ludzie,

odchodzą od nas i wołają głośno:

Idziemy szukać szczęścia. Więc my starce,

Cośmy przebiegli po tej biednej ziemi,

A nigdy szczęścia w życiu nie spotkali;

Możeśmy tylko szukać nie umieli…

Próżno myśl geniuszu świat cały pozłaca,

Na każdym szczeblu życia rzeczywistość czeka.

Wiele rzeczy w życiu wydarzyło mi się dlatego, że miałem szczęście, a nie dlatego, że mam talent. Bardziej mam odwagę niż predyspozycje.

[Myślano by, że to] Zdolny władca, gdyby nie panował.

Wzgardzona sława to wzgardzone cnoty.

Siła może być tylko dziedzictwem potrzeby; bezpieczeństwo daje w nagrodę niemoc.

Chciwość i bezczelność to główne wady możnych.