Balladyna

Matko, w lesie są maliny,

Niechaj idą w las dziewczyny,

Która więcej malin zbierze,

Tę za żonę pan wybierze.

(…) Rankiem głos sumienia nudzi,

Nad wieczorami dręczy i przeraża,

A nocą ze snu okropnego budzi…

Jaki wybór trudny!

Starsza jak śniegi – u tej warkocz cudny,

Niby listkami brzoza przyodziana;

Ta z alabastrów – a ta zaś różana –

Ta ma pod rzęsą węgle – ta fijołki –

Ta jako złote na zorzy aniołki,

A ta zaś jako noc biała nad rankiem.

Więc jednej mężem – drugiej być kochankiem;

Więc obie kochać, a jedną zaślubić?

Lecz którą kochać? którą tylko lubić?…

Dziwnie, że się ludzie boją

Ludzi jak Boga i więcej niż Boga.

Miłość – to światło, to niebo, to życie!

Więc jako dawniej czynili mocarze,

Z Lechem się Scyta mieniał na obrączki;

A pokochawszy mocniej sercem, w darze

Dał mu koronę… stąd nasza korona.

Okropnym wołasz mię imieniem!

Trup… trup… trup na mnie białą dłonią kiwa…

I ciągną nazad, wstając z głowy. – Ale

Nogi przykute…

O! ci młodzi ludzie,

odchodzą od nas i wołają głośno:

Idziemy szukać szczęścia. Więc my starce,

Cośmy przebiegli po tej biednej ziemi,

A nigdy szczęścia w życiu nie spotkali;

Możeśmy tylko szukać nie umieli…