Ostatnio dodane

Kioto jest delikatne niczym skrzydła ćmy – raz zniszczone, nie dałoby się odbudować jak Osaka, Tokio czy jeszcze inne miasta.

Lepiej patrzeć w bok, niż zamykać oczy w obawie przed nieuniknionym.

Już nie szłam tyłem, zapatrzona w przeszłość. Zdążałam ku przyszłości.

Odkryłam, że smutek potrafi ciążyć. Wydawało mi się, że ważę dwukrotnie więcej.

Czasem myślę, że wspomnienia są realniejsze od widoków.

Dzisiaj wiem, że nasz świat jest tylko falą w wielkim oceanie życia. Triumfy i cierpienia, nawet najczarniejsze, z czasem bledną niczym malowane rozwodnionym tuszem na papierze.

Gdy mężczyzna bierze kochankę, nie żąda zaraz rozwodu od żony.

Dobra gejsza to taka, która sama zarabia i pozwala zarobić innym.

Iran – była to dwudziesta siódma rewolucja, jaką widziałem w Trzecim Świecie. W dymie i huku zmieniali się władcy, upadały rządy, na fotelach zasiadali nowi ludzie. Ale jedno było niezmienne, niezniszczalne, boję się powiedzieć – wieczne: bezradność. Jakże mi te siedziby komitetów irańskich przypominały to, co widziałem w Boliwii i w Mozambiku, w Sudanie i w Beninie. Co robić? A ty wiesz, co robić? Ja? Nie wiem. A może ty wiesz? Ja? Poszedłbym na całość. Ale jak? Jak iść na całość? Tak, jest to problem. Wszyscy zgodzą się, że jest to problem, nad którym warto dyskutować.

Bóg widzi wszystko. Stale są tu z nami dusze zmarłych i patrzą na postępki swoich bliskich.

Zamek jest jak kobieta. Wcześniej czy później musi się poddać.

W sensie absolutnym wszystkie namiętności są albo całkowicie głupie, albo niezmiernie mądre.