Ostatnio dodane

Święta religijne to dziś jedynie okazja, by pójść na plażę, do parku, czy wyjechać na narty.

Każdy z nas wie wszystko. Sęk w tym, żeby w to uwierzyć.

Kiedy znajduję się w grupie ludzi, próbuję ich sprowokować, zadając im to najważniejsze pytanie: „Czy jesteście szczęśliwi?”; a wtedy oni odpowiadają: „Tak, jesteśmy szczęśliwi”.

Wówczas pytam: „Ale czy nie chcielibyście czegoś więcej, czy nie chcielibyście się nadal rozwijać?”. Wtedy odpowiedź brzmi: „Oczywiście, że tak”.

Na to stwierdzam: „W takim razie nie jesteście szczęśliwi”, a oni zmieniają temat.

Nie martw się sąsiadami (...), ludzie zawsze zbytnio się nimi przejmują, zamiast żyć własnym życiem.

Jeżeli pewnego dnia zadzwoni do nas nieznajomy mężczyzna, chwilę porozmawia, bez żadnych podtekstów i nie mówiąc niczego wyjątkowego, ale poświęci nam odrobinę uwagi, jaką rzadko kto nam poświęca, to jeszcze tej samej nocy będziemy gotowe pójść z nim do łóżka z miłości. Taka już nasza natura i nie ma w tym nic złego. Serce kobiety z łatwością otwiera się na miłość.

Wszystko, co na tej ziemi dzieje się intensywnie, znajdzie swój odpowiednik w wymiarze niewidzialnym.

Czym ostatecznie jest szczęście?

Miłością, odpowiedzią. Jednak miłość nie daje i nigdy nie dawała szczęścia. Wręcz przeciwnie, zawsze jest niepokojem, polem bitwy, ciągiem bezsennych nocy, podczas których zadajemy sobie mnóstwo pytań, dręczą nas wątpliwości. Na prawdziwą miłość składa się ekstaza i udręka.

Nie wiem, skąd u ludzi ta potrzeba wciskania wszędzie regulaminów.

Usta zamykają się wtedy, gdy mają do powiedzenia coś ważnego.

Kiedy człowiek okazał pychę, Bóg nie dopuścił do ukończenia wieży Babel i pomieszał ludziom języki. Jednak w swej nieskończonej dobroci stworzył także pewien rodzaj ludzi, którzy odbudowują zniszczone mosty, czyniąc możliwym rozmowę i szerzenie myśli. Mężczyźni (i kobiety), których nazwisk nie staramy się nawet zapamiętać, gdy otwieramy książkę obcego autora: tłumacze.

W życiu często bywamy poniewierani, deptani, upokarzani i obrażani, a mimo to wciąż jesteśmy tyle samo warci.

(…) o wiele gorsza od głodu, pragnienia, braku pracy, nieszczęśliwej miłości, poczucia klęski – gorsza od tego wszystkiego – jest świadomość, że nikogo, absolutnie nikogo nie obchodzi nasz los.