Marlen Haushofer

Najwidoczniej człowiek nigdy nie przestaje śnić nawet we dnie.

Nie wiem nawet, co to jest godność. Rodzić się i umierać nie jest czymś godnym. Zdarza się to każdemu żyjącemu stworzeniu i nie znaczy nic ponad to.

Jeśli chodzi o naszą wolność, jest to bardzo smutna sprawa. Prawdopodobnie istniała zawsze tylko na papierze. O zewnętrznej wolności nigdy oczywiście nie mogło być mowy, ale również nigdy nie widziałam człowieka, który byłby wolny wewnętrznie.

Chciałabym wiedzieć, gdzie się podział tak precyzyjny niegdysiejszy czas; teraz, kiedy nie ma ludzi.

Dopiero, kiedy wiedza o czymś powoli rozprzestrzenia się w całym ciele, człowiek wie naprawdę. Wiem także, że jak każde stworzenie muszę umrzeć, ale moje serce, moje nogi i moje wnętrzności jeszcze o tym nie wiedzą i dlatego śmierć wydaje mi się taka nierealna.

Zbyt często i zbyt długo czekałam już w moim życiu na ludzi lub zdarzenia, które się potem nigdy nie realizowały, albo realizowały się tak późno, że nie miało to już dla mnie żadnego znaczenia.

Wyobraźnia czyni człowieka nadmiernie wrażliwym, łatwo go zranić, jest wtedy wystawiony na ciosy. Może w ogóle jest ona objawem degeneracji?

[...] ale człowiek nie może nigdy stać się zwierzęciem, wcześniej pochłonie go przepaść.

Mój głos brzmiał obco i nierzeczywiście, ściszyłam go do szeptu, aż w końcu nie mogłam odróżnić go od pluskania studni. Studnia jeszcze często napędzała mi strachu. Z pewnej odległości jej plusk brzmi jak rozmowa dwóch zaspanych ludzi.

Jedynym nieprzyjacielem, którego znałam w moim dotychczasowym życiu, był człowiek.

Ból był mi bardzo na rękę, gdyż oddalał ode mnie bezowocne myśli.

Moje serce przejęte było strachem, zanim jeszcze zdałam sobie sprawę z mego lęku.