José Carlos Somoza

Ale strach nie kieruje się logiką… (…) Strach, który czuję, przewyższa mój wstyd…!

– Co za różnica, naukowiec czy ksiądz (…) Najgorsze kasty społeczne, jakie znam. Ci tworzą broń, a tamci ją błogosławią. – A żołnierze z niej strzelają.

Dziwne sprawy. Tak dziwne, jak śmierć mojej żony. Jak poezja, którą pan czyta… Wobec nich stajemy w obliczu alternatywy. Ja wybrałem być może łatwiejsze wyjście: próbuję być szczęśliwy, póki Bóg da, i zamykam oczy na dziwne sprawy, zostawiam je na zewnątrz. Te sprawy istnieją i zapraszają nas do środka, ale ja postanowiłem nie wchodzić.

Niektórzy płacą rachunki, inni je wystawiają.

Czasem najpiękniejsze jest misterium zapomnienia.

Alkohol (…) jest hagiograficzny! (…) Alkohol wymyśla niestworzone historie i odkrywa tajemnice.

Życie to potrzeba odczuwania nieustannej satysfakcji.

Żyjemy w pogmatwanym świecie (…). W świecie, który przekształcił się w sztukę, w czystą przyjemność ukrywania, udawania tego, czym się nie jest lub co nie istnieje. Może kiedyś tak nie było, dopadło nas to wbrew naszej prawdziwej naturze. Albo od początku b y l i ś m y t a c y. Naszą p r a w d z i w ą naturą jest m a s k a: teraz wreszcie ukształtowaliśmy rzeczywistość na miarę naszych potrzeb.

Każde wypowiedziane słowo ma swoją wagę

Każdy symptom ma swoja przyczynę, swoje źródło. Nawet koszmary są potrzebne, żeby maszyna mogła funkcjonować.

W świecie sztuki może zaistnieć wszystko, gdyż nic nie posiada znaczenia samo w sobie. Pewne rzeczy są sztuką, i tak jest, ponieważ zdecydowali o tym artyści, a publiczność przyznała im rację.

Nie można żyć bez marzeń