Jonathan Carroll

Chcemy być kochani za to, kim jesteśmy, ale także za to, kim chcemy być w oczach innych.

Podświadomość to uparta i tajemnicza rzecz, i naprawdę zawsze kończy się na tym, że zrobi, co zechce.

Wszystko może zniknąć w jednej chwili, a szczególnie szczęście i zdrowie, ale im bardziej potrafisz przyjąć to z kamienną twarzą lub im więcej jesteś zdolny dać światu, by pozostało przy tobie, gdy już odejdziesz, tym lepiej.

Czasami sny gryzą jak pchły i pozostawiają małe, swędzące krostki na całej skórze. Wiesz, że nie są rzeczywistością, wiesz, że to tylko twój mózg wymiata śmieci z zakamarków. Ale to nie pomaga. Wizja tak jak ugryzienie pchły powoduje swędzenie, które trudno byłoby zignorować.

Z pewnością nie jestem najwspanialszą osobą na świecie, ale jeśli tylko mogę, bardzo staram się uniknąć rzeczy miernych. Pozowanie trąci miernotą.

[...] należał do tego rodzaju istot ludzkich, które pragniemy porwać i na zawsze zabrać ze sobą, z nikim się nimi nie dzieląc.

Czy jest ktoś, kto się nie kurczy, kiedy wspomina własną przeszłość?

Wielkie rzeczy istnieją i są zawsze osiągalne, trzeba tylko wyrwać je życiu, które z całej siły przyciska te skarby do piersi i oddaje je tylko wtedy, gdy dowiedziesz, że jesteś godnym przeciwnikiem.

Czekało nas wiele złego, ból powszedni jak wiatr i do tego trzydzieści odcieni lęku [...].

Nie podoba mi się świat, gdzie „właściwe” zdarza się tak rzadko, że uważamy je za „uprzejmość”.

Zapytałam dziecko niosące świeczkę: — Skąd pochodzi to światło?

Chłopczyk natychmiast ją zdmuchnął. — Powiedz mi, dokąd teraz odeszło — odparł. — Wtedy ja powiem ci, skąd pochodzi.

Czy możemy poznać samych siebie nie usłyszawszy, co inni o nas myślą?