Jan Kochanowski

Cnota skarb wieczny, cnota klejnot drogi.

Bo z nas Fortuna w żywe oczy szydzi,

To da, to weźmie, jako się jej widzi.

Panie, iako barzo błądzą,

Którzy cię niedbałym sądzą:

A iż prawie żadne rzeczy,

Niechcesz mieć na swoiey pieczy.

Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony

Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony

Natury: ani ja już przebywać na ziemi

Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi

Miasty wzgardzę (…).

Nie dbają moje papiery

O przeważne bohatery;

Wszystko się dziwnie plecie

Na tym tu biednym świecie.

A kto by chciał rozumem wszystkiego dochodzić,

I zginie, a nie będzie umiał w to ugodzić.

Kto tak mądry, że zgadnie,

Co nań jutro przypadnie?

Ziemię pomierzył i głębokie morze,

Wie, jako wstają i zachodzą zorze,

Wiatrom rozumie, praktykuje komu —

A sam nie widzi, że ma kurwę w domu.

Kto mi dał skrzydła, kto mię odział pióry

I tak wysoko postawił, że z góry

Wszystek świat widzę, a sam, jako trzeba,

Tykam się nieba?

(…) nic po cierniu, kiedy róża spadnie.

Świętym cię zwać nie mogę; ojcem się nie wstydzę,

Kiedy wielki kapłanie! syny twoje widzę.

Nie zawżdy, piękna Zofija,

Róża kwitnie i lelija;

Nie zawżdy człek będzie młody

Ani tej, co dziś, urody.