Jan Kochanowski

Miło szaleć, kiedy czas po temu,

A tak, bracia, przypij każdy swemu,

Bo o głodzie nie chce się tańcować,

A podpiwszy, łacniej już błaznować.

Nie rzekł jako żyw żaden więtszej prawdy z wieka,

Jako kto nazwał Bożem igrzyskiem człowieka.

Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić,

Bo jako lotny nie ma pieszego dogonić?

Nie uciekaj przedemną dziewko urodziwa!

A szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce żyje (…).

Gdzie się myśli nie zgodzą, tam przyjaźń dziurawa.

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły.

Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz,

Czego się miła! tak często spowiadasz?

Nikomu, albo raczej wszytkim, swoje księgi

Daję. By kto nie mniemał (strach to bowiem tęgi),

Że za to trzeba co dać, wszyscy darmo miejcie.

O drukarzu nie mówię, z tym się zrozumiejcie.

Nauka skarbem drogim,

Tak bogatym jak ubogim

I bogactwa często giną

Lecz nauki nie przeminą.

Szeląg dam od wychodu, nie zjem jeno jaje;

Drożej sram, niźli jadam; złe to obyczaje.

Nic wiecznego na świecie:

Radość się z troską plecie (.…).