J. M. Coetzee

Wszelkie próby prowadzenia systematycznej, ponadpolitycznej dyskusji o polityce są daremne.

Państwo nie dba o to, czy obywatel będzie żył, czy umrze. Dla państwa i jego archiwów istotne jest wyłącznie ustalenie, czy obywatel żyje, czy umarł.

Być dobrym człowiekiem. Niezłe postanowienie w mrocznych czasach.

[Laurie] Przypuszcza, że ludziom, których obowiązki zawodowe wymagają okrucieństwa - na przykład pracownikom rzeźni - stopniowo zaskorupiają się dusze. Pod wpływem nawyku człowiek twardnieje: zazwyczaj pewnie tak bywa, ale raczej nie w przypadku Lauriego. Chyba nie ma daru twardnienia.

Zemsta jest jak pożar. Im więcej pochłonie, tym bardziej robi się zachłanna.

Ryzykuje każdy, kto cokolwiek posiada: samochód, buty, paczkę papierosów. Wszystkiego jest za mało, żeby starczyło dla wszystkich - za mało samochodów, butów, papierosów. Za dużo ludzi, za mało rzeczy. To, co jest, musi wejść w obieg, żeby każdy mógł się nacieszyć chociaż przez jeden dzień.

[...] nikt, nikt z nas nie jest gotów na śmierć, jeżeli nie ma go kto odprowadzić.

[...] chciałbym, żebyśmy pozostali przyjaciółmi. A przewlekłe wizyty szkodzą przyjaźni.

Dawniej bydło i kukurydza. Dziś psy i żonkile. Im bardziej wszystko się zmienia, tym bardziej trwa bez zmian. Historia się powtarza, chociaż w skromniejszej wersji. Może i historia czegoś się nauczyła.

Począwszy od pewnego wieku, wszystkie romanse są poważne. Tak samo jak zawały.

[...] przestał go dziwić bezmiar ignorancji studenów: to posthistoryczni, postalfabetyczni postchrześcijanie, całkiem jakby dopiero wczoraj wykluli się z jaj.

[...] poezja przemawia do człowieka albo od pierwszego wjerzenia, albo wcale. Błyskawiczne objawienie i równie błyskawiczna reakcja. Jak piorun. Jak zakochanie.