Ignacy Krasicki

Święta miłości kochanej ojczyzny,

Czują cię tylko umysły poczciwe!

Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,

Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe!

Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny,

Gniezdzisz w umyśle rozkoszy prawdziwe!

Byle cię można wspomódz, byle wspierać,

Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać!

Przeczytaj; osądź. Nie pochwalisz spalę.

Nie żal skosztować, nie żal się i upić.

Fortuna kroki stawiając niebaczne,

Przypadkiem tylko skłania się i rządzi:

Choć jej wyroki płoche i dziwaczne,

Przecież to czynić musim, co osądzi.

Szanujmy mądrych przykładnych, chwalebnych,

Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych.

Dwór pański źródłem występków, lub cnoty;

Lud w obieraniu prosty i mniej baczny,

Głupio zdziwiony na wyższe obroty,

W sądzeniu płochy, w działaniu dziwaczny,

Patrzy na dworskich intryg kołowroty:

Ten mu prawidłem, kto z postaci znaczny;

Na wzór bydlęcej nieroztropnej trzody,

Uczniem jest błędu, niewolnikiem mody.

Minęły czasy szczęśliwej prostoty.

Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty!

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

I śmiech niekiedy może być nauką,

Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;

I żart dowcipną przyprawiony sztuką

Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.

Mimo tak wielkie płci naszej zalety,

My rządzim światem, a nami kobiety.

Nie ten szczęśliwy, kto jest wywyższony,

I w pożądanej buja obfitości.

Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny.

Prawda, nie jest wspaniały: szczupły, ale własny.