Ignacy Krasicki

Święta miłości kochanej ojczyzny,

Czują cię tylko umysły poczciwe!

Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,

Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe!

Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny,

Gniezdzisz w umyśle rozkoszy prawdziwe!

Byle cię można wspomódz, byle wspierać,

Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać!

Już się zdobywał na perorę nową

Doktor, gdy postrzegł likwor przezroczysty.

Wódka to była, co ją zwą kminkową,

Przy niej Toruński piernik pozłocisty.

Sucharki massą oblane cukrową,

Dar przeoryszy, niegdyś uroczysty.

Przeczytaj; osądź. Nie pochwalisz spalę.

Tymczasem, gdy się świat cały oburza,

Jędza niezgody z swych łożysk wypada:

Jad swój szkodliwy obficie wynurza,

Syta zjadłością, i klęsk przyszłych rada.

Nie żal skosztować, nie żal się i upić.

Fortuna kroki stawiając niebaczne,

Przypadkiem tylko skłania się i rządzi:

Choć jej wyroki płoche i dziwaczne,

Przecież to czynić musim, co osądzi.

Szanujmy mądrych przykładnych, chwalebnych,

Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych.

Dwór pański źródłem występków, lub cnoty;

Lud w obieraniu prosty i mniej baczny,

Głupio zdziwiony na wyższe obroty,

W sądzeniu płochy, w działaniu dziwaczny,

Patrzy na dworskich intryg kołowroty:

Ten mu prawidłem, kto z postaci znaczny;

Na wzór bydlęcej nieroztropnej trzody,

Uczniem jest błędu, niewolnikiem mody.

Minęły czasy szczęśliwej prostoty.

Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty!

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

I śmiech niekiedy może być nauką,

Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;

I żart dowcipną przyprawiony sztuką

Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.

Mimo tak wielkie płci naszej zalety,

My rządzim światem, a nami kobiety.