Nie ten szczęśliwy, kto jest wywyższony, I w pożądanej buja obfitości. — Ignacy Krasicki

Święta miłości kochanej ojczyzny,

Czują cię tylko umysły poczciwe!

Dla ciebie zjadłe smakują trucizny,

Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe!

Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny,

Gniezdzisz w umyśle rozkoszy prawdziwe!

Byle cię można wspomódz, byle wspierać,

Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać!

Tymczasem, gdy się świat cały oburza,

Jędza niezgody z swych łożysk wypada:

Jad swój szkodliwy obficie wynurza,

Syta zjadłością, i klęsk przyszłych rada.

Fortuna kroki stawiając niebaczne,

Przypadkiem tylko skłania się i rządzi:

Choć jej wyroki płoche i dziwaczne,

Przecież to czynić musim, co osądzi.