Ignacy Krasicki

Nie ten szczęśliwy, kto jest wywyższony,

I w pożądanej buja obfitości.

Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny.

Prawda, nie jest wspaniały: szczupły, ale własny.

A cóż to jest za bajka? wszystko to być może;

Prawda; jednakże ja to między bajki włożę.

Małe złego początki wzrastają z uporu.

Wiesz, dla czego dzwon głośny? bo wewnątrz jest próżny.

Czy nos dla tabakiery, czy ona dla nosa?

Nie nowina, że głupi mądrego przegadał.

Według mnie, ten najlepszy, co się najmniej chwali.

Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie:

Dwa wilki jedno w lesie nadybały jagnię.

Już go miały rozerwać; rzekło: jakiem prawem?

Smaczneś, słabeś, i w lesie… zjadły niezabawem.

Miłe złego początki, lecz koniec żałosny.

Gdybym był królem, lub jaśnie wielmożnym,

Chciałbym mieć serca sług, albo poddanych:

Miłość powszechna czyni człeka możnym;

Stawia w korzyściach nieoszacowanych.

Na cóż się przyda rozkazywać trwożnym?

Czyliż nie lepiej mieć obowiązanych?

Skarby, oręże, wszystko to rzecz płocha:

To grunt, gdy sługa pana swego kocha.

Ciężka rzecz dostać poddanych życzliwych:

Zraża podległość prawo rozkazania.

Już się przebrało na sługach poczciwych,

Sama nierówność wstrętem od kochania.

Hardość w zamysłach swoich popędliwych

Sądzi na oślep, i płocho nagania.

Pan wszystkim winien, wszystkim w odpowiedzi:

Dla czegoż winien? bo najwyżej siedzi.

Pięknaś prawda na pozór, na pozór też słyniesz,

Jakeś prędko urosła, tak też prędko zginiesz.