Monachomachia

Już się zdobywał na perorę nową

Doktor, gdy postrzegł likwor przezroczysty.

Wódka to była, co ją zwą kminkową,

Przy niej Toruński piernik pozłocisty.

Sucharki massą oblane cukrową,

Dar przeoryszy, niegdyś uroczysty.

Przeczytaj; osądź. Nie pochwalisz spalę.

Nie żal skosztować, nie żal się i upić.

Szanujmy mądrych przykładnych, chwalebnych,

Śmiejmy się z głupich, choć i przewielebnych.

Minęły czasy szczęśliwej prostoty.

Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty!

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

I śmiech niekiedy może być nauką,

Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;

I żart dowcipną przyprawiony sztuką

Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.