Fryderyk Nietzsche

Bóg, który widział wszystko, nawet człowieka - ten Bóg musiał umrzeć! Człowiek nie znosi tego, by żył taki świadek.

Każdy bowiem, kto patrzy na zrozpaczonego, staje się odważny. Pocieszać zrozpaczonego - na to każdy czuje się dość silny.

Rodzi się nazbyt wielu ludzi - państwo wymyślono dla tych zbytecznych.

Wojna i męstwo zdziałały więcej wielkich rzeczy niż miłość bliźniego.

Powiadacie, że dobra sprawa uświęca nawet wojnę? A ja mówię wam: dobra wojna uświęca każdą sprawę.

Nie jesteście dość wielcy, aby nie zaznać nienawiści i zawiści. Bądźcie więc dość wielcy, aby się tego nie wstydzić!

Z człowiekiem jest wszakże jak z drzewem. Im bardziej dąży ku wysokościom i jasnościom, tym silniej jego korzenie ciągną ku ziemi, w dół, w ciemność, głębię: w zło.

Gdybym chciał oburącz potrząsnąć tym drzewem, nie potrafiłbym tego uczynić. Ale wiatr, którego nie widzimy, dręczy je i gnie, w którą chce stronę. Najgorzej dręczą nas i gną niewidzialne ręce.

Uwierzyłbym tylko w takiego boga, który potrafi tańczyć.

Odważnych, beztroskich, drwiących, brutalnych - takich nas chce mądrość; ona jest niewiastą i zawsze miłuje tylko wojownika.

To, że każdemu wolno posiąść umiejętność czytania, szkodzi z czasem nie tylko pisaniu, ale i myśleniu.

W górach najkrótsza droga wiedzie od szczytu do szczytu, ale po to trzeba mieć długie nogi. Przypowieści winny być szczytami, a ci, do których się mówi - wielcy i rośli.