Éric-Emmanuel Schmitt

To bardzo przykre być zmuszonym wierzyć innym, żeby dowiedzieć się, kim się jest.

Nie potrafię kochać, nie cierpiąc.

[...] nasza epoka jest tak komfortowa, że stara się leczyć sumienie, ale nie uda jej się wyleczyć nas z tego, że jesteśmy ludźmi.

Jako młody człowiek chciałem, żeby piękno było we mnie, byłem nieszczęśliwy. Teraz wiem, że jest ono wszędzie wokół, akceptuję je.

„Sława lepiej pasuje zmarłym [...] to wypożyczony strój, żywi wyglądają w nim śmiesznie.”

Czasami łatwiej znieść czyjąś śmierć niż czyjeś kłamstwa.

Szczęście domaga się krótkich zdań.

Rzeczy na pokaz są tylko tym, czym są [...]. Płaskie. Nieme. Nie powinny pokazywać niczego innego, tylko siebie. Rzeczy na pokaz niczego nie wyrażają, należą do innych i są przez nich tolerowane tylko za tę cenę.

[...] odrobina świadomości to zawsze jednak świadomość.

[...] sukces to zazwyczaj coś, co nie pochodzi od artysty, lecz od publiczności.

[...] doznawałem radości istnienia. [...] Że jestem czymś malutkim i wielkim zarazem: [...] kroplą w oceanie, kroplą bystrą, która zdaje sobie sprawę, że istnieje i że za jej sprawą istnieje ocean. Maleńka i wielka. Silna i nędzna.

- [...] Pan uważa, że dusza istnieje, tak?
- Niestety. To rana, która wciąż krwawi i nigdy się nie goi. Można ją usunąć tylko wraz z życiem.