Emil Cioran

Nie ufać myślicielom, których umysły wprawia w ruch dopiero cytat.

Muszę zmajstrować sobie uśmiech, uzbroić się weń, schronić się pod jego opieką, mieć czym odgrodzić się od świata, zamaskować swe rany, wreszcie wyćwiczyć się w noszeniu maski.

Człowiek cierpiący na bezsenność jest siłą rzeczy teoretykiem samobójstwa.

Cierpimy, skoro tylko potrzebujemy kogoś lub czegoś.

Nie ma niecierpliwości rozkoszniejszej niż czekanie na kogoś, najlepiej przyjaciela, który opowie nam o niegodziwościach, jakich się dopuścił od naszego ostatniego spotkania.

Ludzie dzielą się na dwie kategorie: na szukających sensu życia i nie znajdujących go, oraz na tych, którzy go znaleźli, nie szukając.

Nie wszystko jest stracone, póki jesteśmy z siebie niezadowoleni.

Głębokie są tylko uczucia, które się ukrywa. Stąd siła uczuć podłych.

Bywają noce tak pełne udręk, że nazajutrz należałoby zmienić nazwisko, bo nie jest się już tym samym, co pierwej.

Pisanie nie oznacza myślenia; to przedrzeźnianie albo co najwyżej imitacja myśli.

Po co nosić maskę, gdy nie ma się już twarzy?

Gdy ktoś mnie zapewnia, że obca jest mu uraza, zawsze mnie kusi, by dać mu w twarz, żeby mu pokazać, iż się myli.