Emil Cioran

[...] bo i czymże w istocie jest poznanie, jeśli nie zdruzgotaniem czegoś?

Katastrofy w historii wywołują ludzie o zbyt silnych przekonaniach. Trzeba umieć ustępować. Przywódca państwa powinien mieć przekonania giętkie.

We wszystkich tyranach tkwi szczypta szaleństwa.

Bez Bacha byłbym nihilistą absolutnym.

Nawet świętość jest kwestią akcentu.

Walcząc z kimś, z konieczności stajemy na jednym poziomie z nim. Wrogowie są do siebie podobni. Więcej: dwaj wrogowie to jeden podzielony człowiek.

Żeby być pisarzem, nie wystarczy mieć talent, trzeba też umieć nic nie zapominać. Znakomity pisarz to człowiek pełen uraz.

Sukces nie zawsze ciągnie za sobą drugi sukces; za porażką w ślad idzie następna. Przeznaczenie jest słowem mającym sens jedynie w nieszczęściu.

Nie sądzę, by cnoty były z sobą powiązane, by posiadanie jednej oznaczało posiadanie wszystkich. W rzeczywistości wzajem się one neutralizują; są zazdrosne. Stąd nasza miałkość i stagnacja.

Spójrz, oszacuj wzorkiem ten ludzki motłoch, który bierze cię za człowieka. Nie ma tam wielu różnych ja, to tylko los czyni cię odmiennym od podobnych do ciebie.

Ironia wynika z niezaspokojonego pragnienia naiwności, które wskutek porażek napełnia się goryczą i jadem.

Śmierć to stan doskonałości, jedyny w zasięgu śmiertelnika.