Przeżywam zastój, tak na płaszczyźnie zawodowej, jak osobistej, a sytuacja nie rokuje na rychłą zmianę… — Eduardo Mendoza
Przeżywam zastój, tak na płaszczyźnie zawodowej, jak osobistej, a sytuacja nie rokuje na rychłą zmianę. Widziałem zbyt wiele podobnych przypadków, by czynić sobie złudzenia w tej kwestii; studia ukończone ze znakomitymi wynikami, wielkie perspektywy, kilka lat splendoru, a potem już nic: marazm, rutyna, mierność. Ja powielam ten schemat: młodość zostawiłem za sobą i cofam się jak rak. (…) Przygoda niesie ze sobą ryzyko (…) Ale gdyby mimo wszystko skończyła się pomyślnie, gdyby chociaż raz los uśmiechnął się do mnie, osiągnąłbym coś więcej niż zaspokojenie mojej śmiesznej próżności akademickiej. Zdobyłbym prestiż. I pieniądze, tak. Pieniądze, by kupić sobie niezależność i godność. Wreszcie mógłbym przestać żebrać… Rozumie pani, co to znaczy, Panno Paquito?
Źródło: Wikicytaty · CC BY-SA 4.0
Więcej z tej książki
Higinio i Justa wiedzieli, że ze starań tego pierwszego, by ulokować dziewczynkę, niewiele może wyniknąć, lecz że owo niewiele to dużo w porównaniu z niczym. Żywoty tych dwojga, poturbowanych od samego początku przez nieubłagany splot barier społecznych i osobistych błędów, nauczyły ich, że szczytne ideały i szlachetne uczucia należą do świata kinematografu i powieści w odcinkach. Dożywszy niemal cudem dojrzałego wieku, całe zaufanie pokładali w przypadkowych i niemożliwych do odrzucenia zobowiązaniach zrodzonych z drobnych przewinień i niepohamowanych słabości ludzkiej natury.
– Chcesz rzeczy niemożliwej. Postaw się w moim położeniu.
– Nie mogę postawić się w twoim położeniu. Ani ty w moim: każdy musi podejmować decyzję pod swoim kątem.
Wybrałem się zatem do pańskiego hotelu i zastałem pana nieobecnym, proszę mi wybaczyć oksymoron.
