Carlos Ruiz Zafón

Młody człowieku, na tym świecie wszystko jest fałszywe. Wszystko oprócz pieniędzy.

Nie pamiętam gdzie, ale czytałem, że w gruncie rzeczy nigdy nie byliśmy tacy, jakich siebie pamiętamy, że wspominamy tylko to, co nigdy się nie wydarzyło…

Zamiast wierzyć albo nie wierzyć, wątpię. I wątpienie jest moją religią.

(…) niesiony skrzydłami pierwszej porannej kawy, tego niczym nieskrępowanego optymizmu w stanie płynnym.

– Może chce się pan wyspowiadać? – niespodziewanie zapytał ksiądz. – Teraz już na serio.

– Niech się ksiądz nie obrazi, ale ja, jeśli o te rzeczy chodzi, to nie bardzo w nie wierzę…

– Ale może Bóg wierzy w pana.

– Wątpię.

– Nie trzeba wierzyć w Boga, żeby się wyspowiadać. To sprawa między panem a pańskim sumieniem. Co ma pan do stracenia?

Wytrawny kłamca wie, że najlepszym kłamstwem jest zawsze prawda podana z pominięciem najistotniejszej kwestii.

Czasem człowiek zapomina, że na tym świecie nie wszyscy są nędznikami.

Wszystko w tym życiu można przebaczyć. Poza prawdą.

Poezję pisze się łzami, powieść krwią, a historię rozczarowaniem.

(…) nikt nie jest zły z natury, tylko że po prostu się boi.

Starość jest wodą na młyn łatwowierności. Kiedy śmierć stuka do drzwi, sceptycyzm wyskakuje przez okno. Wystarczy mały zawalik, a człowiek gotów jest uwierzyć nawet w Czerwonego Kapturka.

Są takie miejsca i takie czasy, kiedy bycie nikim przynosi większy zaszczyt niż bycie kimś.