Carlos Ruiz Zafón

Zmarli nigdy nie pojawiają się na własnych pogrzebach.

Są osoby, które się pamięta, i osoby, o których się śni.

Przeznaczenie zazwyczaj czeka tuż za rogiem. Jakby było kieszonkowcem, dziwką albo sprzedawcą losów na loterię: to jego najczęstsze wcielenia. Do drzwi naszego domu nigdy nie zapuka. Trzeba za nim ruszyć.

Póki pracujesz, nie ma czasu spojrzeć życiu w oczy.

Pieniądz jest jak każdy inny wirus: przeżarłszy duszę, w której zagościł, odchodzi w poszukiwaniu świeżej krwi.

Od czekania dusza rdzewieje.

Niewiele rzeczy tak bardzo oszukuje jak wspomnienia.

Najskuteczniej obłaskawia się biedaków, ucząc ich małpowania bogatych.

Miłość jest jak wędlina: jest salami i jest mortadela.

Małżeństwo i rodzina są tylko i wyłącznie tym, co sami z nich czynimy.

Ludzie, którzy nie mają własnego życia, zawsze muszą wściubiać nos w cudze.

Ludzie są gotowi uwierzyć we wszystko, tylko nie w prawdę.