Beata Andrzejczuk

Nienawiść nigdy nie bierze się z miłości (...), a powiedzenie, że od miłości do nienawiści jest tylko jeden krok, jest nieprawdziwe. Nienawiść i miłość zawsze kroczą razem, ale to od ciebie zależy, którą zaprosisz do swej duszy, której dasz zielone światło. Masz wybór i ty go dokonujesz.

Gdybym miał rozum uśpiony przez miłość, odległość nie stanowiłaby dla mnie żadnego problemu. W ogóle bym jej nie dostrzegał.

Nienawiść często zabija nas samych, nie osoby, przeciwko którym jest skierowana.

W takim razie zacznę się na poważnie zastanawiać, z jakiego drewna chcę mieć trumnę! Sosnową, a może dębową? (...) Jeśli czas tak szybko upływa, to trzeba pomyśleć o wszystkim.

Doświadczam różnych zdarzeń, tak jakbym oglądała je z okna pociągu i nic nie mogła zrobić, bo przecież by cokolwiek uporządkować, zmienić widok za oknem, to trzeba ten pociąg zatrzymać, wysiąść z niego i wszystko poprzestawiać. (...) Nawet nie wiem dokąd ten pociąg pędzi. Wsiadłam chyba też w biegu i nie wiem, czy jadę tam, gdzie chciałabym dojechać.(...) A więc muszę zatrzymać ten pociąg. I to jak najszybciej.

Miłość, która nie opiera się na przyjaźni jest jak piękny kwiat w wazonie. Budzi zachwyt, ale jego dni są policzone.

Czasem mam wrażenie, że w chwili moich narodzin zaplanowała za mnie całe życie. Nie wiedziała jednak, że liczy się tylko ten dzień, no może kilka następnych, ale już nie kilkadziesiąt.

Gdy wyszła, pomyślałam, że szkoda, iż rodzina jednoczy się dopiero wtedy, gdy ktoś zachoruje lub wydarzy się jakieś nieszczęście.

Czy wciąż byłam w nim zakochana? Chyba tak ale równocześnie zraniona, w jakimś sensie oszukana i zdradzona. Pragnęłam jego powrotu, a jednocześnie panicznie się tego bałam.

I ja chyba też inna, choć niby ta sama.

Bóg dał ludziom wolną wolę jako prezent, a ludzie używają jej do złych celów. On nie może odebrać ludziom daru, który sam im wręczył, więc naprawia ich błędy, wyprowadzając ze zła dobro.

Bezradność to chyba jedno z najgorszych uczuć.