Beata Andrzejczuk

Nie chciałam czuć tego, co odczuwałam. Byłam przerażona. Tak, byłam przerażona, bo cały gniew, żal, a potem obojętność prysły jak bańka mydlana. Ba! Chciałam wierzyć w jego słowa, wbrew sobie, choć przecież nie wierzyłam. Pragnęłam się mylić, choć wiedziałam, że to niemożliwe (...). Miałam ochotę wyrzucić z siebie rozsądek i zakopać głęboko, a dać dojść do głosu sercu. Wiedziałam jednak, że pozbawiona rozsądku doprowadzę moje serce do cierpienia. Tego też nie chciałam. Sam rozsądek, bez głosu serca był z kolei jedną wielka pustką we mnie, której nie umiałabym zapełnić. A więc po raz kolejny znalazłam się w sytuacji, w której sama nie wiedziałam, czego chcę; w której myśli szalały w mojej głowie i toczyły ze sobą walkę. I to nie tylko myśli, ale też emocje, a także uczucia.

W sprawach miłości, czystości nie zmienia się przekonań ot tak sobie. Ludzie potrafią być im wierni.

To przyjaźń jest podstawą każdej innej miłości. Przyjaźń jest najważniejsza.

Nieważne, czy ja go lubiłem, czy nie. Tutaj ważne są Twoje uczucia. Nasze sympatie, czy antypatie nie wpłyną na Twój ból. Musisz go przeżyć sama, ale nie samotnie.

A kto powiedział, że miłość ma sens?

Miłość to choroba umysłowa, ale nie przez Agnieszkę na nią zapadłem, lecz przez Ciebie.

Tylko miłość może pokonać nienawiść.

Każdego dnia, budząc się rano, zadam sobie pytanie: kogo dziś wybieram? kogo kocham? Bo żadna osoba nie jest nam dana raz na całe życie. Codziennie wybieramy ją na nowo. Jeśli każdego dnia wybieramy tę sama osobę, to budujemy miłość, która jest sensem wszystkiego na tym świecie, bez względu jaka jest: łatwa, piękna, skomplikowana czy radosna.

Nawet nie zauważysz, kiedy miną dwa lata i trzeba będzie podjąć ważne życiowe decyzje.

Nie wiem dlaczego, ale rodzice mają szczególny talent, aby popsuć wszystko, co jest takie piękne.(…) Zamiast cieszyć się oni zaczynają panikować, zupełnie tak, jakby bali się miłości. Chcą chronić własne dzieci przed najpiękniejszym uczuciem na świecie. Dlaczego?

Nienawiść nie lubi konkurencji, miażdży rywali, czyli wszystkie dobre uczucia. Jest zaborcza. Gdy otworzysz jej drzwi do swojego serca, do swojej duszy, to wejdzie tam bardzo chętnie ze swoimi narzędziami; zazdrością i złością. Rozpanoszy się, będzie się rządzić i rozpychać rękami i nogami. Możesz być pewna, że nikogo więcej nie wpuści. Nienawiść nie jest gościnna, dlatego to ty musisz otworzyć drzwi dla innych.

Rzeczywiście, czas płynie nieubłaganie szybko. Mimo to potrafię nadal cieszyć się chwilą i żyć dniem dzisiejszym. Wbrew wszystkiemu i wszystkim chcę tę umiejętność zachować jak najdłużej.