Barbara Rosiek
Cytaty
Wystarczy gest, słowo by zranić tak boleśnie, zniszczyć szansę, cienką nić porozumienia. Skąd w ludziach tyle zawiści? A może to lęk wyrażony agresją?
W ten dzień chciałabym zmienić stan materii i stać się mgłą.
Widziałam najlepsze umysły mego pokolenia, znizczone szaleństwem, łodne, histeryczne, nagie.
W narkomanii nie ma miejsca na przyjaźń – są tylko układy.
Wydaje mi się, że byłam szczęśliwym małym dzieckiem. Dlaczego później tak się wszystko potoczyło?
Tylko boje się ludzi.
Zawsze byłam inna, ale teraz jestem inna inaczej.
Wszyscy młodzi, początkujący, jaki zdeptane kwiaty usiłują zaistnieć przed śmiercią, którą noszę w sobie, którą wstrzykują z pierwszą dawką narkotyku. Samobójstwo rozłożone na miesiące, godziny czy lata. Są jak skoszona trawa, która legła na podmokłym gruncie, zgniją nie dając pożywienia u nikt już ich nie chce pielęgnować, bo są zarażeni.
W ustach miałam metaliczny smak, nogi i żołądek jak z ołowiu.
W te cudowne noce rozbudzają się wieczne tęsknoty za miłością. Lękam się bliskości. Jestem jeszcze zagubionym dzieckiem.
Zaczęłam się bać. Nie wiem czego. I to jeszcze bardziej mnie przeraża.
Tym, co odeszli, tylko pamięć, gdy ma kto pamiętać…
