Wisława Szymborska

Zachciało mu się szczęścia,

zachciało mu się prawdy,

zachciało mu się wieczności,

patrzcie go!

Musi być do wyboru,

Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło.

Obmyślam świat, wydanie drugie,

wydanie drugie, poprawione,

idiotom na śmiech,

melancholikom na płacz,

łysym na grzebień,

psom na buty.

I cokolwiek uczynię, zmieni się na zawsze

w to co uczyniłam.

Dopóki ta kobieta z Rijksmuseum

w namalowanej ciszy i skupieniu

mleko z dzbanka do miski

dzień po dniu przelewa,

nie zasługuje Świat

na koniec Świata

Nie skacz w biegu, imię Dawida.

Tyś jest imię skazujące na klęskę,

niedawane nikomu, bez domu,

do noszenia w tym kraju zbyt ciężkie.

Syn niech imię słowiańskie ma,

bo tu liczą włosy na głowie,

bo tu dzielą dobro od zła

wedle imion i kroju powiek.

(…)

Nie skacz. Noc się rozlega jak śmiech

i przedrzeźnia kół stukanie na torach.

W nas – tłuszcze, nerwy, żyły, śluzy i sekretności. I jest nam odmówiony idiotyzm doskonałości.

Czas własną głowę w ręce brać

mówiąc jej: Biedny Yorik, gdzież twoja niewiedza,

gdzież twoja ślepa ufność, gdzież twoja niewinność

twoje jakoś to będzie, równowaga ducha

pomiędzy niesprawdzoną a sprawdzoną prawdą?

Tyle wiemy o sobie,

ile nas sprawdzono.

Mówię to wam

ze swego nieznanego serca.

Samokrytyczny szakal nie istnieje.

Szarańcza, aligator, trychina i giez

żyją jak żyją i rade są z tego.

Sto kilogramów waży serce orki, ale pod innym względem lekkie jest.

Nic dwa razy się nie zdarza

i nie zdarzy. Z tej przyczyny

zrodziliśmy się bez wprawy

i pomrzemy bez rutyny.