Podziemni bogowie. Wybór szkiców

Ktokolwiek jest za karą śmierci, musi być gotów wykonać wyrok, jeśli tak zdecyduje społeczność, w której żyje.

Jeśli zabijam Iksa, aby przestrzec Igreka, to czyż nie posługuję się Iksem jako środkiem, aby przestrzec Igreka i aby bronić wszystkich innych obywateli przed jego ewentualnymi zbrodniami? A jeśli wolno mi posłużyć się Iksem jako przestrogą dla Igreka, to czyż nie mogę w takim razie posłużyć się Samuelem, aby wyprodukować mydło dla Adolfa?

[...] państwo nie może odebrać życia po to, aby przekonać nas, że odbieranie życia jest złem.

Prawdziwy bohater to zawsze bohater przez pomyłkę, jego marzeniem jest być uczciwym tchórzem jak wszyscy.

Gdybyż mogło być prawdą, że zło przychodzi zawsze z zagranicy. Kłopot polega na tym, że przybywa nie z daleka, ale z głębi.

[...] w historii ludzkości pojawiły się dwa pojęcia Boga: z jednej strony Boga osobowego, który jest pełnią bytu [...]. Ale ten sam Bóg objawia się często w sposób całkiem odmienny: jako ten, którego nie ma. [...] Ten Bóg [...] jest nie wypowiedziany, można do niego dotrzeć tylko za pośrednictwem teologii negatywnej, jest sumą tego, czego nie można o nim powiedzieć [...].

Człowiek czuje, że jest nieskończony, tj. dysponujący nie ograniczoną wolą, powiedzmy po prostu, że chce wszystkiego. Spostrzega jednak, że nie może zrealizować tego, co chce, i dlatego musi wyobrazić sobie Innego (tego, kto posiada to, czego on sam pragnie), i przyznać mu zdolność przezwyciężenia kontrastu między tym, czego się chce, a tym, co się może.

Myśląc wciąż, że wszystko jest możliwe, stajemy wobec niebezpieczeństwa, że zapomnimy o tym, co okazało się możliwe i rzeczywiście miało miejsce.

Podejrzeniu, że wszystko jest prawdą, towarzyszy podejrzenie, że wszystko jest fałszem.

Mistyczna ekscytacja i diaboliczny rytuał bywają blisko ze sobą związane: Gilles de Rais, spalony na stosie za pożarcie zbyt wielkiej liczby dzieci, był towarzyszem broni Joanny d'Arc, bojowniczki charyzmatycznej jak Che.

Bawiąc się, dziecko uczy się poruszać w świecie właśnie dlatego, że robi na niby to, co później będzie musiało robić naprawdę.

Kiedy już raz uzna się prawomocność fałszerstwa, przyjemności dostarczyć nam może jedynie to, że fałsz ów uzna się za prawdę [...].

„Wszystko jest prawdziwe” oznacza ostatecznie „wszystko jest fałszywe”. Absolutna nierealność jawi się jako rzeczywista obecność.