Piąty elefant

– (…) Wiesz, jak ludzie nazywają mężczyzn, którzy noszą peruki i suknie?

(…)

– Tak. Prawnicy, panienko.

– Dobrze. Tak, dobrze. A teraz spróbuj inaczej…

– Eee… Aktorzy, panienko?

– Dobrze ci w tej tafcie, Nobby.

– Nie wydaje się panience, że wyglądam grubo?

Zauważył, że seks jest całkiem podobny do kuchni: fascynuje ludzi, którzy często kupują książki pełne skomplikowanych przepisów i ciekawych obrazków, często, kiedy naprawdę są głodni, tworzą w wyobraźni wspaniałe bankiety – ale kiedy dzień się kończy, całkiem ich zadowala sadzone jajko i frytki, jeśli tylko są dobrze wysmażone i jeśli na talerzu znajdzie się może plasterek pomidora.

– Nie wstpominał, jak stsobie radzi Igor, jastśnie panie? (…) Nikt z nasts nie miał od niego wiestci, nawet Igor, chociaż zawstsze byli ze stsobą blistsko.

– Przepraszam, ale czy wszyscy twoi krewni mają na imię Igor?

– O tak, jastśnie panie. Dla uniknięcia zamiestszania.

Zwrócił się do wilka i przemówił po psiemu:

– Posłuchaj, ten człowiek jest obłąkany, a wierz mi, potrafię rozpoznać ludzkich szaleńców. Wewnętrznie ma pianę na pysku i jeśli nie będziesz grał z nim uczciwie, zedrze z ciebie skórę i przybije do drzewa. Rozumiesz?

– Co mu tłumaczysz? – zainteresował się Marchewa.

– Przekonuję, że jesteśmy przyjaciółmi – odparł Gaspode.

– (…) Mamy ze sobą coś vspólnego, pravda? Żadne z nas nie pije… trunkóv. O ile viem, był pan alkoholikiem, sir Samuelu.

– Nie – odparł oszołomiony Vimes. – Byłem pijakiem. Trzeba być o wiele bogatszym niż ja, żeby zostać alkoholikiem.

(…) w kwestii spaprania to trudno być, no wiesz, precyzyjnym. Wydaje ci się, że spaprasz coś tylko trochę, a potem to coś wybucha ci w twarz i okazuje się wielkim spapraniem.

Wiedział, że żadna siła na świecie nie zdoła zatrzymać Sybil, kiedy sunie majestatycznie wśród gości. Ta kobieta umiała sunąć. Rzeczy pozostawały odsunięte, kiedy już je minęła.

– Przypuszczam, że nikt nie widział zabójstwa, co?

Troll (…) wykrzywił swoją wielką twarz w zamyśleniu.

– No… morderca. I chyba pan Sonky też.

– Nie było osób trzecich?

– Nie wiem. Nie bardzo umiem liczyć.

– I to jest dzisiejszy wynalazek? – upewnił się Vetinari.

– Tak. Miał być modelem redukcyjnym urządzenia pozwalającego dosięgnąć księżyca, i innych ciał niebieskich, ale byłem spragniony.

(…) zawsze jest łatwe rozwiązanie, jeśli tylko wie się, gdzie szukać.

Za nimi ciągnął się korytarz wybrukowany niedużymi kamieniami i rozjaśniony słabym światłem padającym z wysokich okien. Vetinari przeszedł kilka kroków, zawahał się, „Nie, dzisiaj wtorek”, powiedział, po czym przesunął stopę tak, by opadła na kamień, który wydawał się pod każdym względem identyczny z sąsiednimi. Prócz tego, że te sąsiednie nie były kamieniami dobrymi do nadeptywania we wtorki.

– Gdzie idziemy, sir?

– Nigdzie.

– Aha. Ciekawe miejsce.

Trudno nonszalancko trzymać Piecmakera, a on nawet się nie starał.

Jako członek społeczności martwych, Reg Shoe [zombie] uważał się oczywiście za etniczną większość.

Małżeństwo zawsze jest związkiem dwojga ludzi gotowych przysiąc, że tylko to drugie chrapie…