Cytaty o zmianie

Mój Kościół wiele zawinił przez swój schematyzm i konserwatyzm.

Często na siłę muszę przełamywać zasiedziałość w starych formach, już mało przydatnych.

– (...) To po prostu bardzo ważny krok. Kiedy już go zrobię, nie będę się mogła wycofać.

– A może wcale nie będziesz tego chciała? Może zrobisz po nim następny krok, a potem znów następny, aż w końcu zaczniesz biec?

Robienie raz po raz tej samej rzeczy i spodziewanie się różnych rezultatów to definicja szaleństwa.

Człowiek zawsze czuje się dziwnie, kiedy musi wyjść ze swojej wygodnej norki.

Kiedy wpada się po uszy w zupełnie nowe życie – albo zostaje się wepchniętym do cudzego, tak że równie dobrze można by stać, przyciskając twarz do okna mieszkania tego człowieka – człowiek musi się na nowo zastanowić nad tym, kim jest. Albo jak widzą go inni.

Lepiej żyć w strachu niż nieustającym niezadowoleniu. Lepiej mierzyć się z tą nową ścieżką, niż dalej powolnie maszerować drogą, którą dla niej wybrano.

Osoby, które kochamy nigdy nie powinny się zmieniać…

Miejsca są ważne (…) ale nikt nie może być znowu taki, jaki był kiedyś. Zaczynanie od początku pozwala wierzyć, że masz drugą szansę, jakby można było cokolwiek naprawić. Żeby to, co było, przestało się liczyć, żebyś był inny, żebyś był kimś innym…

Człowiekowi się wydaje, że jego życie będzie biegło zawsze tym samym torem. Ale przychodzi moment, kiedy sprawy mogą przybrać najmniej spodziewany obrót. Nagle wszystko przewraca się do góry nogami, wali się i nikt nie może temu zapobiec.

Zmieniamy się. Wszyscy. Bezpowrotnie. Jakaś część w człowieku pozostaje niezmieniona: rdzeń, czyste serce, które wynosimy z dzieciństwa. Obrasta ono jednak kolejnymi warstwami i dziecko, którym byliśmy, ulega zniekształceniu, aż stanie się dorosłym, kimś tak różnym i tak zwyrodniałym w stosunku do pierwowzoru, że gdyby to dziecko mogło spojrzeć na siebie z zewnątrz, nie rozpoznałoby dorosłego, którym się stało, i z pewnością byłoby sobą przerażone.

Mówi się, iż w calutkim wszechświecie nie ma ma nic stałego, niczego pozostającego w równowadze, niczego trwałego, iż każdy dzień, niekiedy każda godzina przynosi coś nowego.

Pomyślał, że czasem jest tak, że to, co odbieramy jako najgorsze, co mogłoby się nam przydarzyć, dzieje się dokładnie po to, by mogło nam się przydarzyć coś najlepszego. Czasem stary świat musi się nam zawalić, byśmy mogli zbudować nowy. Na własnych zasadach.