Cytaty o wstydzie

Ludzie mają rozrywki, które zawstydziłyby zwierzaki.

Czasem – a właściwie chyba najczęściej – bywa tak, że o rzeczach wstydliwych czy wręcz niedorzecznych łatwiej opowiedzieć obcemu.

Małe dzieci z niejednym umieją się pogodzić. Obcy im jest wstyd, nie widzą potrzeby ukrywania różnych rzeczy.

Nie ma większego wstydu i większego poniżenia jak odmowa.

Jest to niezaprzeczona prawda: wpływ dziennego światła modyfikuje nawet uczucia i myśli, dorzucając do nich wstyd. Człowiek sam przed sobą nagość swą chcąc ukryć, szuka figowego liścia; tym liściem są myśli, którymi inne, nagie przykrywa do nocy. Światło uczucia hamuje, myśli krępuje wstydem pierworodnym.

Są uczucia i myśli, które zasłaniać musi człowiek, boby i sam na nie patrzeć nierad.

Rzeczą najbardziej godną pogardy jest wstydzić się swoich własnych uczuć.

„Litos” jest to bolesny stan spowodowany przez nagłe odkrycie własnej nędzy.

Bóg dał człowiekowi poznać wstręt w chwili, gdy wygnał go z raju. Człowiek zaczął ukrywać to, czego się wstydził, a w momencie, kiedy się obnażył, został zaślepiony ogromną łuną. Tak więc zaraz po tym, jak poznał wstręt, poznał i podniecenie.

Chce mi się płakać, wstyd mi za siebie, za innych, za to wszechpotężne ocenianie wszystkiego po pozorach.

Nasze dusze, zranione hańbą naszych występków, tulą się do nas tym mocniej, jak kobieta tuląca się do kochanka, mocniej, mocniej.

Czy jest coś gorszego dla dziecka niż potworna śmierć? Owszem, potworny wstyd. Ponieważ dzieci tak naprawdę nie wierzą, że umrą. Dlatego nie znają strachu. Wszyscy inni umierają, tylko nie oni. Za to kiedy masz tych naście lat, wstyd czai się za każdym rogiem.