Cytaty o tożsamości

– Nie jesteś chyba zombi, co? (…)

– Jestem żywy – zapewnił bezradnie Nutt.

– Tak, ale żywy kto, to chciałabym wiedzieć.

– Goblin, panienko.

Zawahał się chwilę. To brzmiało jak kłamstwo.

– Myślałam, że gobliny mają rogi – zdziwiła się Glenda.

– Tylko te dorosłe.

No, to przecież prawda, przynajmniej dla niektórych goblinów.

Cokolwiek masz zamiar teraz robić, Perks, rób to jako ty. Dobrze czy źle, ale jako ty sama. Padnie za wiele kłamstw, a potem nagle nie ma już prawdy, do której można wrócić.

– Nie wstpominał, jak stsobie radzi Igor, jastśnie panie? (…) Nikt z nasts nie miał od niego wiestci, nawet Igor, chociaż zawstsze byli ze stsobą blistsko.

– Przepraszam, ale czy wszyscy twoi krewni mają na imię Igor?

– O tak, jastśnie panie. Dla uniknięcia zamiestszania.

Mag bez kapelusza jest tylko smętnym osobnikiem o podejrzanym guście w doborze ubrań.

(…) trzeba ciężkiego sprzętu, żeby rozdzielić maga i jego kapelusz.

Wszyscy nosimy maski, takie czy inne.

Nieważne, jak daleko by człowiek uciekł, zawsze sam siebie dogoni.

Jeśli ktoś dostatecznie długo obraca się wśród ludzi, przestaje być taki, jakiego sobie wyobrażają, a chce się stać kimś własnym.

– A jednak to kłamstwo. Tak jak to, co ludzie myślą o maskach.

– A jakie jest kłamstwo o maskach?

– Ludzie wierzą, że ukrywają twarze.

– Przecież ukrywają twarze – zauważyła niania.

– Tylko tę, która jest na wierzchu.

Kiedy człowiek zostaje strażnikiem, przestaje być czymkolwiek innym.

Stać się osobowością, to zakończyć swe istnienie.

Może to w pewnym stopniu wyjaśnić chroniczny zły humor Sfinksa, chociaż stworzenie z ciałem lwa, łonem kobiety i skrzydłami orła z pewnością cierpi na kryzys tożsamości i niewiele trzeba, żeby je rozzłościć.