Cytaty o śmierci

Umrzeć jutro warte było tyle samo, co umrzeć każdego innego dnia (…). Każdy bowiem dzień wydarzał się po to, by go przeżyć lub by odejść z tego świata.

Na co zdadzą się pieniądze, jeśli trzeba umrzeć? Rzadko pieniądze mogą wybawić kogoś od śmierci.

Mamy bardzo prostą zasadę: rubel za wejście, dwa za wyjście. To znaczy, że wstąpić do organizacji jest trudno, ale znacznie trudniej ją opuścić. Teoretycznie dla wszystkich jej członków przewidziano tylko jedno wyjście: przez komin. Dla jednych z najwyższymi honorami, dla innych hańbiące, ale komin jest jeden.

Ale jeżeli ciebie będą zabijać – nie skowycz i nie płacz. Tego ci nie wybaczą. Uśmiechaj się, gdy cię będą zabijać. Uśmiechaj się do kata. Tym się unieśmiertelnisz. Tak czy owak każdy z nas kiedyś zdechnie. Zdychaj jak człowiek, Witek. Zdychaj z godnością.

Chciałbym żyć krótko jak efemeryda, ale tęgo, a tu wlecze się ta gówniarska kiełbasa bez końca, aż za szary, nudny, jałowcowo-nieśmiertelnikowy horyzont beznadziejnego jałowego dnia, gdzie czeka wszawa zatęchła śmierć. Wciórności do mogilnego kubła – czy jak tam – wszystko jedno.

(…) jeśli się żyć pięknie nie może, należy przynajmniej pięknie skończyć (…)

Pewne uczucia można zabić, zabijając jednocześnie siebie.

Nie ma nic wielkiego i pięknego prócz śmierci.

Wiecznie to samo balansowanie między śmiercią, jako jedynym nasyceniem, a życiem, rozproszkowanym w przypadkowości (to było najokropniejsze) nawet tych niby „koniecznych” „dzieł sztuki”.

Łzy nic nie pomogą,

każda choroba tak się skończyć musi:

człowiek jest swoją najgorszą chorobą –

bój się nie śmierci, lecz zatraty duszy.

A to, że w życiu wciąż trzeba iść naprzód,

choć z każdym krokiem jest się bliżej grobu,

niech cię nie martwi – nie zatrzymasz marszu,

na to sam Pan Bóg nie dał nam sposobu.

Co do mnie, robię krok ostatni wreszcie.

Umierać z chwałą.

Niech nacierają ci oba alianci,

My na śmierć idźmy jako wojownicy,

Jako dwaj mistrze, jako dwaj infanci,

A choćby tylko jak Portugalczycy.

Idźmy i krzyczmy hasło dwóch zakonów:

Ave i Chrystus… hasło nasze stare;

I stańmy oba na czele szwadronów,

I umierajmy, mój bracie, za wiarę.

A kim ja jestem? – Człowiekiem, nic więcej!

Czyż inni ludzie mogą być miernikiem

mojej godności? – Zresztą, jestem jeńcem:

nie zna godności, kto jest niewolnikiem!

Nie jestem księciem, bardzo się mylicie

zwąc mnie tak nadal, lecz z tego wynika,

że nazbyt drogo cenicie me życie –

taniej też można kupić niewolnika!

Umrzeć to stracić całą swą istotę,

kto przegrał wojnę, ten wszystko utracił –

jestem już martwy! – Przez jakąż głupotę

chcecie żywymi za mnie, trupa, płacić?!