Cytaty
W górach szukam samotności, kontaktu z naturą, tego sam na sam ze sobą, mimo że obok może iść partner. Góry to dla mnie rozmowa ze sobą. Pójdę dalej czy nie? Czy stać mnie jeszcze na to? To są przeżycia, dla których tu jestem.
s. 60
Ludzie w końcu muszą zmierzyć się z sobą samymi.
Nie dostrzegał przepaści pomiędzy tym, jaki był naprawdę, a tym, co sobie na swój temat wyobrażał
Nie można uciec przed własnymi uczuciami. Szkoda tylko, że nie wiedziałam, co czuję.
Nie miej nadziei, że znajdziesz ludzi, którzy Cię zrozumieją, że znajdziesz kogoś kto wypełni tę przestrzeń. Inteligentna, wrażliwa osoba należy do wyjątków, bardzo rzadkich wyjątków. Jeśli spodziewasz się, że znajdziesz ludzi, którzy Cię zrozumieją, rozczarowanie wznieci w Tobie mordercze zapędy. Najwięcej, na co możesz liczyć, to że zrozumiesz sama siebie, będziesz wiedziała, czego chcesz, i nie pozwolisz, żeby bydło stanęło Ci na drodze.
s. 118
Najważniejsze jest zadanie sobie pytania: „Co we mnie wzbudziło daną reakcję, czyli w jaki sposób stwarzam to czego doświadczam i po co”?
Czasem wystarczy zadać sobie pytanie, czy to, czego doświadczam, jest faktem, czy też jest to moja interpretacja faktów. Co naprawdę widzę, co usłyszałem, czy znam prawdziwe intencje partnera? Skąd wiem, że jego potrzeby, motywacje i powody są właśnie takie, a nie inne? Wystarcza chwila autorefleksji – kilkusekundowe zatrzymanie automatycznego wzorca i nawykowych ocen. Wówczas nie można przegapić momentu, w którym zaczynamy dostrzegać realnego człowieka zamiast jego obrazu na naszym ekranie projekcyjnym lub w lustrze, które odbija nasze własne założenia i wzorce.
A być może znajomość wszechrzeczy została pogrzebana w duszy, zatem system luster, który powieliłby mój obraz w nieskończoność, a jego istotę przekazał w jednym odbiciu, objawiłby mi ducha wszechrzeczy we mnie ukrytego.
Twoim zwierciadłem jest świat wokół ciebie.
Wszyscy od czasu do czasu się gubimy. Jednak trzeba wierzyć, że warto się szukać.
– Jaki smutny dźwięk. Taki samotny. (…) Czujesz się tak czasami?
– Samotny? (…)
– Niespokojny. Jakbyś jeszcze sam siebie nie spotkał. Jakbyś minął się we mgle, a twoje serce drgnęło nagle: „Hej, to ja! Tego fragmentu mi brakowało!”. Ale wszystko dzieje się zbyt szybko i część ciebie znów znika. I szukasz jej przez resztę swoich dni.
Gdyby ludzie widzieli się takimi, jakimi są naprawdę, mieliby zupełnie odmienny obraz świata.
