Cytaty
Pojęła, że czas niczego nie łagodzi, ta koncepcja jest błędna: on tylko ukrywa. Wspomnienia wciąż tkwiły w tym samym miejscu, nienaruszone w jej wnętrzu, ich intensywność nie rosła ani nie malała, ale czas je zasłaniał, przynajmniej przed cudzym wzrokiem, podobnie jak warstwa jesiennych liści mogłaby zamaskować grób albo jak bogactwo owego grobu kryje chmarę robaków.
Pamięć (…) jest jak mysz doświadczalna zamknięta w labiryncie i czasami zapomniane dane można wytropić za pomocą środków innych niż inteligencja lub wiedza. Węchem, tak samo jak mysz znajduje w labiryncie ser.
Na niczym się tak nie koncentrujemy jak na wspomnieniach.
Są osoby, które właściwie nie odegrały żadnej roli w naszym życiu i pozostawiły po sobie jedynie kilka niewiele znaczących wspomnień, lecz z takiego czy innego powodu nigdy o nich nie zapomnimy.
Doświadczenia mogą wryć się w naszą pamięć na zawsze, co nie przeszkadza, choć brzmi to paradoksalnie, że szczegóły, które z nich zapamiętujemy, bywają nieistotne, oderwane, a nawet głupie* Dzieją się rozmaite rzeczy. Jest to jedyna niezawodna mądrość, jaką można się poszczycić w tym życiu. Nie trzeba być wielkim naukowcem, żeby ją posiąść. Czujesz się dobrze aż do dnia, kiedy twoje zdrowie rozsypuje się jak domek z kart; planujesz coś starannie, ale nie jesteś w stanie uwzględnić wszystkich ewentualności; przewidujesz, co się wydarzy w ciągu najbliższych czterech godzin, i zaledwie pięć minut później twoje przewidywania biorą w łeb. Dzieją się rozmaite rzeczy. (…) Czasami dzieją się rzeczy, które są jak granice: z jednej strony jest przed, z drugiej po.
Jest ścigana tylko przez własne wspomnienia. Straszliwie obawia się rzeczy, które od dawna są martwe. Czy w medycynie nie ma na to jakiejś nazwy? Stres pourazowy?
Wspomnienia nigdy nie giną, co najwyżej pogrążają się w ciemnościach.
Wszystko to było fałszywym wspomnieniem pogrzebanym w ich umysłach przez van Tyscha, mroczną barwa powlekającą ich ciała. (…) Cień występku, którego nigdy się nie dopuścili i dlatego do końca życia nie będą mogli o nim zapomnieć, gdyż najtrudniej jest zniszczyć to, co istnieje tylko w wyobraźni.
Jedyne życie wieczne, jakie posiadamy, polega na zaludnianiu snów innych ludzi.
Tkwią w nas drobne sprawy domowe, drobne, kruche, jak dzieci. Drobne zdarzenia, ważniejsze niż całe nasze życie. Wiem, że walczy pani, żeby przypomnieć sobie coś takiego.
Wspomnienia są liniami na bieli: wymażemy je, będziemy inni, przestaniemy być.
Stare ubrania zamieniają się w mały cmentarz pamięci.
