Stephen King

Tak to już jest w życiu, [...]. Póki jesteś na ścieżce, nie dzieje się nic złego. Jeśli z niej zboczysz i nie dopisze ci szczęście, zgubisz się, a wtedy ktoś będzie musiał cię szukać.

Chyba właśnie po tym można poznać naprawdę samotnych ludzi... Zawsze wiedzą, co robić w deszczowe dni. Zawsze można do nich zadzwonić. Zawsze są w domu. Pieprzone zawsze...

[...] doznał tego zapierającego dech wrażenia magii, tego uczucia, że świat jest tylko cienką błoną napiętą na czymś innym, czymś zarazem jaśniejszym i mroczniejszym.

Co dobrego jest w dzieciństwie, skoro prowadzi do takich rzeczy? Zły wzrok i złe ciśnienie to jedno, złe idee, złe marzenia i zły koniec to coś zupełnie innego.

Tak naprawdę wygląda koniec wojny [...] - nie przy stołach konferencyjnych, lecz w szpitalach onkologicznych, kawiarniach i korkach. Wojny kończą się po troszeczku, po kawałku, a każdy kawałek jest jak wspomnienie, wszystkie giną jak echo w górach. W końcu nawet wojna wywiesza białą flagę.

Znasz cenę za sprzedaną przyszłość […]? Jest taka, że nigdy nie możesz zapomnieć o przeszłości. Nigdy z nią nie kończysz.

Lubię wiele osób w moim wieku […]. Ale nienawidzę naszego pokolenia, gardzę nim […]. Mogliśmy zmienić wszystko, mieliśmy tę szansę. Naprawdę.

[…] ludzie są śmieszni, zwycięzcy nigdy się nie poddają, a ci co się poddają, nigdy nie zwyciężają.

Kiedy ktoś umiera, myślisz o przeszłości.

W życiu, tak jak w kartach, co rzucone, to stracone.

[...] byliśmy jak obcy... a raczej jak starzy znajomi w pociągach, które jadą w przeciwnych kierunkach.

Serca są twarde [...]. Przeważnie się nie łamią. Przeważnie tylko się naginają.