Stephen King

[...] zdumiała go cudowna zdolność zwierzęcia, które nazywa się człowiekiem, do działań reaktywnych: kiedy ktoś mu coś podaje, pierwszym jego odruchem jest sięgnąć. Nieważne, czy to czek na tysiąc dolarów, czy laska dynamitu [...].

Czasem nie dostrzega się czegoś, bo jest za drobne, ale czasem pomija się coś, bo jest za ogromne. Za oczywiste.

Duma to luksus, na który nas nie stać...

Podróże w czasie diabelnie działają na nerwy [...].

Ciężko bać się samemu. Całkiem strasznie.

Dyskutowanie z wariatem jest bezużyteczne, no i czasochłonne.

[...] należę do ludzi, którzy wierzą, że wiedza jest zawsze lepsza, bezpieczniejsza na dłuższą metę niż ignorancja, niezależnie od tego, jak niemiłe mogą okazać się fakty.

Pożywienie ma korzystny wpływ na to, co monsieur Poirot lubił nazywać małymi szarymi komórkami.

[...] w karierze każdego pilota jest trzydzieści, czterdzieści sekund, w ciagu których on może zadecydować o ludzkim losie. Płacą nam za to, żebyśmy nie przestali myśleć i działać, kiedy te sekundy w końcu nadejdą.

[...] w życiu przypadek nie jest wyjątkiem, lecz regułą.

Kryminał traktujący o zagadce morderstwa w zamkniętym pokoju jest najczystszą w świecie opowieścią o sztuce dedukcji [...].

[...] możesz nabrać ochoty na zemstę. Ochota to nie grzech. Ale chęć jej realizacji byłaby straszliwą pomyłką.