Stephen King

[...] duma - ta niewidzialna kość, która usztywnia kark.

Najgorsze w [...] pytaniach było jej zdaniem to, że człowiek naprawdę ma ochotę je zadać.

[...] padał z nóg, a to, że żył, wynikało wyłącznie z przyzwyczajenia.

[...] tylko Panu Bogu udaje się za pierwszym razem.

Większość tego, co pisarze piszą o swoich książkach, to wydumane brednie.

Kiedy macie dziewiętnaście lat, mogą Wam się kazać wylegitymować w barze i powiedzieć, żebyście spieprzali, żebyście gdzie indziej robili z siebie głupka, ale, na Boga, nie mogą Wam się kazać wylegitymować, kiedy siadacie, żeby namalować obraz, napisać wiersz czy opowiedzieć historię [...].

Uświadomiła sobie, że życie może być smutne i że przeważnie jest bardzo smutne. Wszyscy udają, że nie jest, kłamią dzieciom (żaden film i żaden program telewizyjny nie przygotował jej na przykład do utraty codziennego świata i do siadania we własnej kupie), pewnie po to, by ich nie straszyć, nie onieśmielać, ale tak naprawdę życie rzeczywiście potrafi być smutne.

Nie wydawało jej się w porządku, że ma umrzeć, choć tak długo i wytrwale walczyła o życie, lecz ta fundamentalna niesprawiedliwość nie powodowała już wybuchów złości. Gniew odbierał energię. Odbierał żywotność.

Pokuta miała w sobie wielką moc: była zamkiem w drzwiach, które zamykało się za przeszłością.

Kiedy zna się potrzeby, które ma jakiś człowiek, wie się o nim prawie wszystko.

W każdym człowieku jest trupia czaszka i powiadam wam, że trupia czaszka jest w życiu wszystkich ludzi.

Podobno piekło to inni. Według mnie piekłem może być powtarzalność.