Paulo Coelho

Wcale mnie nie dziwi, że coraz więcej ludzi interesuje się pogańskimi tradycjami. Dlaczego? Dlatego że Bóg Ojciec jest utożsamiany z rygorem i dyscypliną, natomiast Bogini Matka wskazuje na miłość jako wartość nadrzędną, stojącą ponad wszystkimi znanymi nam zakazami i nakazami.

Między tym, co słuszne, i tym, co błędne, rozciąga się wielka przestrzeń.

Tam się spotkamy.

Charyzma objawia się dopiero wtedy, gdy stajemy się nadzy, kiedy umieramy dla świata i odradzamy się dla samych siebie.

Wzorce pomagają uniknąć głupich błędów, które popełnili inni, ale zwykle ograniczają i zmuszają do powtarzania tego, co robią wszyscy.

(...) wielka miłość stoi ponad sprawami tego świata.

Więc odtąd, gdy chcesz coś poznać, zanurz się w tym cała bez namysłu.

(...) miłość nie dba o powody.

(...) pierwszą drogą do Boga jest modlitwa. Drugą jest radość.

Tego nauczył mnie las – że nigdy nie będziesz moja. I dlatego zachowam cię na zawsze.

Po jego odejściu miesiącami przesiadywała w domu, analizując jego rozliczne wady i jeszcze liczniejsze mankamenty ich związku. Ale co rano budziła się z myślą o nim i wiedziała, że gdyby zadzwonił, bez chwili wahania pobiegłaby na spotkanie.

Gdy męskie poznanie połączy się z kobiecą przemianą, powstaje wielka magiczna pełnia, którą nazywamy mądrością. Mądrość to poznanie i przemiana.

Jak powiedział pewien perski mędrzec, miłość jest chorobą, z której nikt nie pragnie się wyleczyć. Ten kogo dotknęła, nie chce wrócić do zdrowia, kto cierpi z jej powodu, nie szuka lekarza.